Plus Concertrecensie

Sinfonietta + Typhoon: genieten met een kanttekening

Een afgeladen Grote Zaal van het Concertgebouw genoot dinsdagavond met volle teugen van Typhoon en Amsterdam Sinfonietta. Toch zijn er kanttekeningen te maken bij de formule 'Breder dan klassiek'.

Een afgeladen Grote Zaal van het Concertgebouw genoot met volle teugen van Typhoon en Amsterdam Sinfonietta Beeld Ferdy Damman

Amsterdam Sinfonietta is niet alleen een van de beste strijkorkesten ter wereld, het ensemble houdt ook de vinger aan de pols van de tijd. Dat kun je niet van alle orkesten in de klassieke muziek zeggen.

Een van de programmareeksen waarmee Sinfonietta nu al seizoenenlang volle zalen trekt heet Breder Dan Klassiek.

Daarvoor wordt iemand uit een belendend artistiek universum gevraagd samen met Willem de Bordes, de artistieke breinbaas van Sinfonietta, en met muzikaal leider Candida Thompson een programma samen te stellen dat hopelijk vele nieuwe en jonge oren laat kennismaken met klassieke muziek.

Dinsdagavond was het in een mudvolle Grote Zaal van het Concertgebouw (er waren zelfs voor het orgel stoelen bijgeplaatst om aan de belangstelling te kunnen voldoen) de beurt aan de populaire Nederlandse rapper en zanger Typhoon - echte naam Glenn de Randamie.

Hij had de Vlaamse jazzpianist/componist Jef Neve meegenomen en de gitarist Dries Bijlsma. Zelf rapte en zong hij zittend op een barkruk. Hij had blote voeten, ook een beeld dat je niet alle dagen in het Concertgebouw ziet.

Luisteren in aandachtige stilte
Het publiek was gemeleerder dan gewoonlijk bij klassieke concerten, maar nog steeds zeer licht-roze van huidskleur. Hoewel de grijze hoofden rijkelijk aanwezig waren, liepen er op de gangen ook ouders met kinderen, die de gemiddelde leeftijd flink naar beneden haalden.

Sinfonietta begon met een swingend Italiaans stukje volksmuziek in 12/8 maat (Federico II), geschreven door Giovanni Sollima. Daarna kwam Typhoon op, langs de zijtrap aan de rechterkant. Het applaus zwol tot orkaankracht aan, als u me deze flauwe woordspeling vergeeft.

Zelden iemand zo zien staan genieten van de aanblik van een volle Grote Zaal, die Typhoon daarna het mooiste kado gaf dat een artiest kan krijgen: luisteren in aandachtige stilte. Dat was een ontroerende gewaarwording.

Typhoon begon met Niets Verwacht, waarvan de tekst helaas slecht was te verstaan, vooral toen hij ging rappen. Bij een zo sterk text driven kunstvorm was dat toch wel een minpuntje. Je kunt je ook afvragen of hiphop zonder beat nog wel hiphop is.

Als zanger heeft Typhoon zijn beperkingen. Zijn stem is aan de dunne kant en zuiver intoneren is geen vanzelfsprekendheid. Dat maakte zijn vertolking van Jimmy Rushings When I Grow Too Old een riskante onderneming, maar op charme en hoor- en voelbare liefde voor het croonersgenre kwam hij eenvoudig heelhuids aan de overkant.

Einaudi
De grote vraag bij dit soort concerten is altijd wie er nou precies mee wordt bediend. De Typhoonfan krijgt versies van nummers als Hemel Valt en Van De Regen Naar De Zon in versies waarin het belangrijkste element, ritme, wordt onderbelicht. En de liefhebber van klassieke muziek krijgt een strijkorkest te horen dat zónder geluidsversterking (nodig voor Typhoon) veel mooier en natuurlijker zou klinken.

Amsterdam Sinfonietta + Typhoon

Programma Sollima, Neve, Typhoon, Ravel, Rushing, Takemitsu
Gehoord 9/1 Concertgebouw
Te zien in 10/1 Tivoli/Vredenburg, Utrecht, 12/1 Tilburg, Concertzaal, 13/1 Eindhoven, Muziekcentrum 14/1 Enschede, Muziekcentrum, 16/1 Heerlen, Theater

Typhoon had als speciale gast Jef Neve meegenomen, die op piano, begeleid door de strijkers, zijn stuk Solitude ten gehore bracht, zoet post-minimalisme in de stijl van Einaudi, maar harmonisch en melodisch nóg oninteressanter.

Neve vaagde de herinnering aan zijn eigen stuk weg door ook het Adagio Assai uit Ravels Pianoconcert in G, een van de allerprachtigste werken uit het klassieke repertoire, te spelen.

De elitaire, puristische luisteraar kon slechts hopen dat zijn uitvoering het publiek misschien zou uitnodigen eens in het oeuvre van Ravel te duiken. Of dat men na het horen van Takemitsu's bewerking van Autumn leaves nieuwsgierig zou worden naar ander werk van de Japanse klankmagiër.

"Wow, wat gaat het snel," zei Typhoon na ruim een uur, ontwapenend. Het moet een van de mooiste avonden van zijn leven zijn geweest.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden