Recensie

Sinéad O'Connor kan venijnig zijn, maar van dat rauwe randje is niets over (***)

Met haar hit 'Nothing Compares 2U' werd de Ierse zangeres Sinéad O'Connor beroemd. Maar een 'onehitwonder' is ze zeker niet. Gisteravond stond O'Connor in de Melkweg.

De Ierse zangeres Sinead O'Connor in Paradiso.Beeld Paul Bergen

Ze zal wel voor altijd dat bleke, beeldvullende gezicht blijven met de grote melancholische ogen en het kortgeschoren koppie. Zeg Sinéad O'Connor en je zegt 'Nothing compares 2 U'. Met deze door Prince geschreven tranentrekker en de bijbehorende video verwierf de kleine Ierse zangeres voorgoed een plekje in de popgeschiedenis. Het nummer dat zoveel gebroken harten troost heeft gegeven is alweer 24 jaar oud, maar nog steeds wordt ze ermee aangekondigd.

Onterecht wordt O'Connor als onehitwonder weggezet, terwijl ze ook voor haar wereldwijde hit al succes had met haar debuutalbum 'The lion and the cobra'. En ook haar tiende en laatste album, 'I'm not bossy, I'm the boss', kon op overwegend positieve kritieken rekenen.

Kaalgeschoren hoofd
Haar handelsmerken zijn in al die tijd hetzelfde gebleven. De dwingende stem met lange galmende uithalen. Soms rauw en smartelijk, dan weer lief en fluisterend. En haar kaalgeschoren hoofd natuurlijk. Hoewel ze als een sm-meesteres in latex pakje met zwarte pruik op de voorkant van haar nieuwe cd staat, heeft ze in de Melkweg haar vertrouwde gemillimeterde kapsel. En vanavond ook geen latex jurk. Wel een leren broek, zwart overhemd met priesterboordje en een groot kruis om de nek.

De Ierse heeft een haat-liefdeverhouding met de katholieke kerk. Zo liet ze zich als feministisch statement tot priester wijden en in 1992 beledigde ze miljoenen katholieken door op de Amerikaanse televisie een foto van de paus te verscheuren. Daarmee wilde ze aandacht vragen voor misbruik binnen de kerk, een terugkerend thema: 'Take me to church, but not the one that hurts', zingt ze in een van haar nieuwe nummers. Maar hoewel haar teksten nog steeds venijnig kunnen zijn, is er van dat oude rauwe randje niet veel meer over.

Niet spannend
Sommige van haar nieuwe nummers komen gemakzuchtig over: louter steunend op haar stem, met saai muzikaal behang op de achtergrond. Niks aan te merken op de band die ze vanavond bij zich heeft (gitaren, keyboard en drums), maar erg spannend is de bluesy rockomlijsting niet. Eigenlijk zijn de mooiste nummers die waarin O'Connor zo kaal mogelijk zingt, zichzelf begeleidend op akoestisch gitaar tijdens 'Something beautiful', of wanneer ze a capella 'In this heart' zingt. Zo is ze op haar best: intens en in staat om de rillingen over je rug te laten lopen.

Maar daar tegenover staan ook 'opvulliedjes' als '8 good reasons' en 'Kisses of mine', waarmee ze je zo uit de intimiteit van haar kerkdienst trekt, de gezapigheid van de buurtsoos in. Het optreden dreigt dan ook als een pudding in elkaar te zakken. De kwaliteit van de nummers is erg wisselend en de concentratie van de zangeres schiet alle kanten op. Gelukkig herpakt ze zich net voor de toegift met de oude meezinger 'The last day of our acquaintance'. Afkomstig van hetzelfde album als haar hit 'Nothing compares 2 U', die ze vanavond lekker niet speelt. Toch nog een beetje rebels.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden