Recensie

Simply Red geeft het liefste concert van het jaar (***)

Simply Red trakteert zijn hondstrouwe fans op een lieve avond met een technisch perfect optreden. Maar soms heeft het optreden veel weg van muzikale vanillavla.

Simply Red in de Ziggo Dome.Beeld Paul Bergen

Vijf jaar geleden kondigde zanger Mick Hucknall het einde van Simply Red aan, met als reden dat het na vijfentwintig jaar genoeg was geweest. Daar zat wat in: de echt memorabele albums van de band lagen en liggen nog altijd ver achter ons. Ze kwamen uit in de jaren tachtig en begin jaren negentig, en na Sunrise uit 2003 weigerde een hit zich aan te dienen. Een elegante beslissing dus, waar iedereen - de fans incluis - zich zonder al te veel verzet bij neer leek te leggen.

Wat er precies is gebeurd, is onduidelijk, maar in mei van dit jaar kwam Simply Red weer als een duveltje uit een doosje tevoorschijn met een elfde studioalbum, Big Love, en een Europese tour ter ere van het dertigjarig bestaan. Opmerkelijke besluiteloosheid, die toch lijkt te worden gerechtvaardigd door hernieuwde inspiratie. Big Love is een aardig comebackalbum geworden dat bovendien de beste single sinds het eerder genoemde Sunrise bevat: de jazzfunkdisco van het onweerstaanbare Shine On.

Hondstrouw
Dat de fans ook niet zo moeilijk doen over Hucknalls openlijke geaarzel over Simply Red bewijst een vrijwel uitverkochte Ziggo Dome. Bij binnenkomst is duidelijk dat de generatie van toen de band hondstrouw is gebleven: de hele zaal zit volgepakt met louter veertigers en vijftigers. Ze worden getrakteerd op een technisch perfect optreden met nul ruimte voor risico of improvisatie, en een setlist die precies op hun wensen lijkt afgestemd. Leuk voor de fans, maar daardoor behoort dit wel meteen tot een van de allerkéurigste concerten van het jaar.

Het enige verrassende is eigenlijk dat alles zo stroperig traag op gang komt, en dat de band zijn toch al gepolijste popsoul live helemaal rücksichtslos blijkt te hebben ontdaan van welke angel dan ook. Na een akoestisch Holding Back The Years verwacht je als feestelijke aftrap een oude knaller, maar in plaats daarvan krijgen we Say You Love Me: een narcoleptische, beige ballad die echt geen plaats verdient in zo'n rijkgeschakeerd oeuvre.

Peper
Wat wel meteen opvalt, is hoe perfect Hucknall bij stem is: zonder enige moeite of hoorbaar craquelé op de inmiddels toch 55-jarige stembanden zingt hij zich opgetogen door de set heen, die pas bij nummer acht eindelijk wat meer peper in de reet krijgt in de vorm van Thrill Me. Daarmee wordt ook meteen de onvermijdelijke rijgketting van hits ontketend: It's Only Love, A New Flame, Stars: alles komt voorbij.

Toch schort er iets. Technisch is alles perfect en de gulle hand waarmee ze met klassiekers strooien, is op zijn zachtst gezegd sympathiek, maar er ligt een sluier van tamheid over alles heen waardoor weinig echt weet te beklijven. Wat dat betreft is Worst Offender de overdaad aan generieke, glijerige sopraansaxsolo's: een instrument dat alles hier onmiddellijk onderdompelt in een bad van muzikale vanillevla.

Dat neemt niet weg dat het vertederend is om te zien hoe ontroerd de zaal reageert op afsluiter If You Don't Know Me By Now: vrouwen slaan gezamenlijk hun handen om hun meegekomen man heen en deinen zachtjes mee. Het was een lieve avond. Een iets té lieve avond, dat wel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden