Plus

Seine Ekkelkamp 1943-2016: Door het vuur voor zijn patiëntjes en vrienden

'Kom je op mijn verjaardag?" vroeg een patiëntje van bijna vier aan kinderchirurg Seine Ekkelkamp. De ­volgende dag stond hij met een cadeautje bij het kind op de stoep. Ekkelkamp overleed vorige week.

Ekkelkamp kwam in de jaren zeventig werken als assistent-­kinderchirurg in de VU, vorige week overleed hij. Beeld anp
Ekkelkamp kwam in de jaren zeventig werken als assistent-­kinderchirurg in de VU, vorige week overleed hij.Beeld anp

"Voor zijn patiënten, maar ook voor zijn vrienden stond hij altijd klaar," zegt Anton Vos, collega, vriend en ooit zijn opleider. "Hij werd een keer 's avond gebeld om iemands auto uit de sloot te trekken. Zelf had ik na een fietsongeluk een grote wond. De eerste die ik wilde zien, was Seine."

Ekkelkamp kwam in de jaren zeventig bij Vos werken als assistent-kinderchirurg in de VU. "Seine was een snelle leerling. Hij werd al gauw mijn steun en toeverlaat." Samen stonden ze aan het begin van de afdeling kinderchirurgie zoals die nu bestaat. Vorige week overleed hij.

Ontzettend betrokken
"Hij was bevlogen, de bezielende leiding van de afdeling," zegt Christien Sleeboom, die door hem tot kinderchirurg werd opgeleid. "Alles wat niet in de boeken staat, heb ik van hem geleerd. Hij was weliswaar een strenge leraar, maar ontzettend betrokken. Mopperen kon hij als dat nodig was, maar altijd terecht. Hij had een heel hoge standaard van werken. Die eiste hij ook van zijn collega's. "

Volgens Sleeboom hield Ekkelkamp overal de vinger aan de pols. "Ouders en collega's konden hem met de meest persoonlijke dingen benaderen. Iedereen wist hem te vinden."

"Kinderen gingen niet naar het ziekenhuis, maar naar dokter Ekkelkamp," zegt zijn vrouw Hanny Beldman-Ekkelkamp. "Hij maakte als chirurg lange dagen, maar hij genoot ontzettend van zijn werk. Hij had hart voor zijn patiënten."

Sociale man
Zoon Gerrit Jan: "Als we iets gebroken hadden, kregen we voorrang in de VU. Dan kwam papa ons helpen. Voor ons was dat papa, maar voor anderen stond daar dokter Ekkelkamp."

Ekkelkamp was een sociale man, maar ook erg verlegen. Volgens Vos had hij makkelijk kunnen promoveren. "Maar ik denk echt dat hij zo opzag tegen het verdedigen van zijn proefschrift in het openbaar, dat hij het gelaten heeft."

Voor zijn verdiensten heeft Ekkelkamp in 2006 de titel Officier in de orde van Oranje-Nassau gekregen. Vos: "Prachtig vond hij dat. Toen hij zijn lintje kreeg, glom hij helemaal. Ik denk dat het één van de hoogtepunten in zijn leven moet zijn geweest."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden