Scossa

Schrikken in het Kattengat

Het restaurant in het hotel aan het Kattengat is vernieuwd en verplaatst: het ligt nu aan de straatkant. Het heet mediterraan te zijn, met vooral Italiaanse, maar ook Spaanse gerechten en zelfs een Marokkaanse tajine. Maar het niveau van de keuken past niet bij een viersterrenhotel.

In een ver verleden bezocht ik enige keren het restaurant van wat eerst het Sonesta en later het Renaissance Hotel heette. Ik schreef een nogal negatieve recensie in de Sonestatijd en niet lang daarna at een vriend daar met enkele eigenaren, leden van de roemruchte hoteliersfamilie Sonnabend. Ietwat beschroomd vertelde mijn vriend dat een vriend van hem het restaurant als shit had beoordeeld. ''He was right,'' riep Sonnabend uit, ''it is shit!''

Het heet nu Scossa, wat schok betekent... Het restaurant is voor de zoveelste keer volledig verbouwd en ook verplaatst. Het ligt nu echt aan het Kattengat, met invallend licht van buiten. Meer naar binnen liggen nu de ruime lounge en bar.

De zeer open keuken bevindt zich bijna midden in de eetzaal, zodat je alles kunt volgen.

Scossa beroemt zich erop a mediterranean restaurant te zijn, met vooral Italiaanse, maar ook wat Spaanse en zelfs Noord-Afrikaanse gerechten, zoals een tajine.

Er is een antipastibuffet, dat je mag plunderen voor een voorgerecht (€12,50) of hoofdgerecht (€17,50) en daar kun je dan nog wat extra's bijnemen, zoals paleta Ibérica, wat ze vertalen als Spaanse Ibericoham. Het is natuurlijk geen ham (jamon), maar een schouder (paleta), harder en droger dan een ham en met zo'n groot schouderblad erin. Het is niet de enige onnauwkeurigheid op de kaart.

Wij beginnen met een Caesarsalade (ook hier hardnekkig geschreven als Ceasar), veel bindsla, harde, dikke schilfers parmezaan, veel croutons en vier miezerige kwart ansjovisfilets. Het geheel valt tegen (€9,00).

De licht gegrilde sint-jakobsschelpen met bloedworst, pompoenpuree en vanillecrème zijn stukken beter, van het niveau dat je toch in een viersterrenhotel mag verwachten (€14,50).

Halve porties

Als tussengerechten willen we het op zijn Italiaans doen, een pasta en een risotto. Omdat ze die officieel alleen op hoofdgerechtformaat aanbieden, worden ons kleine porties voorgesteld. Zo komt de risotto milanese, normaal €17,50, gehalveerd en berekend voor €8,50. Met (alweer, maar dat was onze eigen schuld) goede coquilles en saffraanrisotto, die net goed is.

Hetzelfde gebeurt met de garganelli bolognaise (!), waar truffel en pecorino in zouden zitten. Vooral de tomaat maakt het onmogelijk ook maar iets van truffel te proeven (€17,50/8,50). Dat het gladde penne waren, valt ook al tegen.

En dan de hoofdgerechten. Piccata van kalf is altijd een aardig voorbeeld van verschillende culinaire opvattingen. Het oorspronkelijke Italiaanse recept is een soort kleine wienerschnitzel. Daar zijn in de loop der jaren varianten op gemaakt, bijvoorbeeld door de Zwitserse kookleraar Pauli, wiens leerboeken ook in Nederland altijd druk worden geraadpleegd. Hij paneert de kleine schnitzeltjes met paneermeel en parmezaan (schnitzel milanese heet dat dan), maar het korstje moet wel knapperig worden. Hier zijn het twee grote escalopes met een taai velletje, dat vooral smaakt naar verbrande kaas. Geheel onnodig is er ook nog wat mozzarella over gesmolten. En als het vlees dan nog goed is, maar nee, dat is droog en draderig. We nemen allebei een hapje en kunnen, walgend, niet meer verder (€21,50).

De dorade grise van het menu, op de rekening sea bream genoemd, heet bij ons eigenlijk zeekarper, niet dorade, en is de black sea bream. De vis is heel behoorlijk, maar de als saus van antiboise vermelde begeleiding is matig (antiboise betekent al saus, namelijk uit Antibes; bovendien zitten daar dan al de kappertjes in die ook nog eens apart worden vermeld). Voor €23,50 stevig aan de prijs.

Spektakel

De tarte Tatin van het dessert, goed gekarameliseerde appel op een bodem als een soort biscuitje, met vanille-ijs, is lang ni

et gek (€6,50).

Van de tiramisu is een beetje een spektakel gemaakt, maar dat mag en hij is zeker niet slecht (€6,50).

De wijnkaart is heel behoorlijk en ook een aantal betere wijnen is per glas te bestellen, al kost een glas Languedoc-rosé (Puech-Haut) dan wel €8,50.

Er zitten dus wel enkele goed uitgevallen gerechten in ons menu, maar waar het er echt om gaat, stelt Scossa ons diep teleur. De koks hebben ons van achter de kachel in de gaten kunnen houden en wij hen, en als ze dan nog ontsporen, zoals bij de piccata, is er echt wat mis.

Het zal de familie Sonnabend trouwens geen zorg meer zijn. Die heeft destijds na de maaltijd de boel verkocht.

6,5

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden