Plus

Scootmobielclub De Antilopen: tegen vereenzaming

Scootmobielclub De Antilopen komt om de week bijeen om de laatste perikelen binnen het seniorencomplex te bespreken en een rondje te rijden. Iedereen is welkom, ook mensen met rollator. 'Naar voren rollen, Jacob. Naar voren!'

Vanaf links: Annie Balke (85), initiator Wil Horn (78), Nadija Beitschat-Marets (76), Jacob-Albert Beitschat (83) en Otto van Veen (58) Beeld Dingena Mol

Omstreeks half tien zit Wil Horn (78) aan haar vaste tafel in het buurthuis van De Koperen Knoop, een seniorencomplex in West. Ze heeft net het ontbijt klaargemaakt.

Zeven borden met bestek en servet, croissants, een pak kaas en ham, een kuip boter en twee kannen koffie staan op tafel. Iets verderop haar scootmobiel, achteruit ingeparkeerd tegen een aangrenzende eettafel, zodat als ze straks gaan rijden, ze meteen uit de startblokken vliegt.

"Ik ben benieuwd hoeveel leden er vandaag komen," zegt Horn met een Rotterdamse tongval. Ze schuift heen en weer op haar stoel. "Het ontbijt begint om tien uur."

In 2013 richtte Horn scootmobielclub De Antilopen op. Ze wilde iets doen tegen de vereenzaming onder ouderen, nadat ze had gezien dat veel senioren in het complex het moeilijk vinden contact te leggen.

Daarom organiseert ze nu elke eerste en derde donderdag van de maand een bijeenkomst in het buurthuis op de benedenverdieping van het seniorencomplex. Op woensdagavond haalt ze croissants, eierkoeken met boter of taart bij de supermarkt iets verderop in de wijk.

Op donderdagochtend is ze vroeg uit de veren om koffie te zetten en de tafel te dekken voor het ontbijt. Daarna is het ­afwachten wie er komen opdagen.

Gein
"We zijn meer dan een scootmobielclub," zegt Horn. Het is bijna tien uur, ze houdt de deur van het buurthuis nauwlettend in de gaten. "Voordat we gaan rijden, bespreken we elkaars problemen en proberen die samen op te lossen." Die problemen zijn uiteenlopend van aard. Van kwaaltjes en ziektes en vervelende buurmannen die voor onrust zorgen tot hebzuchtige senioren die gratis verkregen levensmiddelen weigeren te delen.

Ze krijgt ook veel vragen van leden. Wanneer de ramen weer worden schoongemaakt of waarom op het WK de goal van Iran tegen Spanje werd afgekeurd. Het komt zelden voor dat Horn het antwoord op een vraag niet weet.

"Maar we proberen ook zo veel mogelijk gein te maken," zegt Horn. "Anders wordt het leven wel heel saai." Meestal zijn De Antilopen tegen het eind van de ochtend klaar voor een rondje op de scootmobiel. Soms rijden ze helemaal naar het Westerpark, een andere keer houden ze het bij een rit rondom het seniorencomplex.

De Antilopen aan het ontbijt, voorafgaand aan het ritje met de scootmobiels Beeld Dingena Mol

Zeven officiële leden
Het is iets over tienen wanneer Jacob-Albert Beitschat (83) binnenrijdt. Op zijn schouder rust de hand van zijn vrouw en mantelzorger Nadija Beitschat-Marets (76), die te voet is en hem helpt van zijn scootmobiel te stappen.

Horn is blij ze te zien. "Ik zag Jacob vijf jaar geleden op zijn scootmobiel rijden en dacht: wat een leuk visserspetje heeft die man op. Toen heb ik hem bij mijn club gevraagd." Beitschat is chronisch ziek en slechtziend. Hij woont samen met zijn vrouw op de tweede verdieping van De Koperen Knoop.

"Daar is nummer vier, ja, ja, ja," zingt Horn luidkeels wanneer Otto van Veen (58) binnenrijdt. Kort daarna verschijnt ook Annie Balke (85). De club is compleet voor vandaag. Om half twaalf, wanneer het ontbijt is verorberd en de problemen zijn verholpen - of in elk geval besproken - gaan ze naar buiten voor een ritje op de scootmobiel.

Buiten bespreken De Antilopen welke ronde ze zullen rijden. Behalve Beitschat, die is de hoek al om. De wind waait door zijn dunne haar, de sigarettenpijp in zijn mondhoek laat zijn smeulende sigaret vooruitsteken. Horn besluit dat de rest van De Antilopen Beitschat de hoek om zal volgen voor een ronde rondom het seniorencomplex.

Van Veen slaakt een vreugdekreet. Hij was al bang dat hij helemaal naar het Westerpark zou moeten rijden. "Het is hier vaak net zo mooi als in het park," zegt hij met een grijns. Hij is ruimschoots de jongste van het stel, maar is conditioneel flink verzwakt. Hij heeft COPD, een chronische longziekte. Daarom rijdt hij in een scootmobiel.

Rollen
Horn zegt dat ze zo veel mogelijk ouderen wil samenbrengen in haar scootmobielclub, maar dat het vooralsnog stroever verloopt dan ze had gehoopt. Er zijn 114 ­woningen in de Koperen Knoop, terwijl de scootmobielclub slechts zeven officiële leden telt. "De bewoners van het complex begrijpen niet waar ik mee bezig ben. Ik doe echt mijn best. Ik bied ze gratis koffie aan, croissants, kaas en ham. Maar nee, ze gaan liever naar een andere groep, waar ze €2,70 betalen voor een broodje. Dan denk ik: jongens, waar zijn we mee bezig?"

De Antilopen rijden verder langs De Wittenkade. "Daar woon ik," zegt Horn terwijl ze naar een balkon wijst. Over haar reling hangen wel tien potten met felrode bloemen, dezelfde kleur als die van haar scootmobiel. "Het mooiste balkon van het seniorencomplex," zegt Van Veen. Inmiddels is Beitschat bijgehaald. De groep is weer compleet.

"Gaan we weer rollen?" vraagt Horn. Beitschat rijdt een stuk naar achteren. Hij gaat de verkeerde kant op. "Naar voren rollen, Jacob. Naar voren," roept Van Veen tot hilariteit van de groep. Beitschat herpakt zich en rijdt vooruit.

Zijn vrouw lijkt het allemaal weinig te doen. Ze wandelt samen met Annie Balke achter de rest aan. Balke, met haar 85 jaar de oudste van het stel, woont inmiddels 24 jaar in het seniorencomplex. Een scootmobiel heeft ze niet, maar dat is geen punt voor Horn. "Ik maak geen onderscheid. Iedereen is welkom."

Balke zou haar rollator niet willen ruilen voor een scootmobiel: "Het gaat prima zo." Ze wijst naar het mandje ­onder het stuur van haar rollator. "Daar passen precies twee flessen witte wijn in. Die haal ik met enige regelmaat bij de supermarkt."

Meer initiatief
De Antilopen maken tijdens hun ronde weinig contact met de buurt, volgens Horn omdat de meeste buurtbewoners erg individualistisch zijn ingesteld. "Zowel de senioren binnen het complex als de bewoners hier in de Staatsliedenbuurt." Van Veen: "Ik merk dat veel bewoners jaloers zijn op onze club." Horn zou het wel leuk vinden om af en toe wat aanspraak te hebben. "Misschien moet ik zelf wat meer initiatief tonen."

Toch rijden De Antilopen graag door de Staatsliedenbuurt. De paden rondom het seniorencomplex zijn breed genoeg om naast elkaar te rijden en wanneer de zon het water aan De Wittenkade laat flikkeren, levert dat prachtige plaatjes op. Horn: "Bovendien duurt deze ronde niet zo lang. Het is 's zomers best warm op de scootmobiel."

"Ik kan 17 kilometer per uur, met wind mee 19," zegt Horn. "Ik ben zeer tevreden met die snelheid." Ze kan ­ongeveer 60 kilometer rijden, daarna moet ze haar scootmobiel opladen. "Dat is naar de Zaanse Schans en terug. Mooie afstand." Maar zo'n ritje kost veel energie. Niet ­alleen haar scootmobiel, ook Horn zelf moet daarna even opladen. "Dat komt omdat je constant in één houding zit. We trappen onszelf niet warm, zoals fietsers doen. En je hebt te maken het al het verkeer om je heen, wat veel van je concentratie vergt."

Wanneer de ronde van de Antilopen er bijna op zit, komt een bewoner van het seniorencomplex naar buiten. Horn wijst naar hem en zegt spottend: "Ze hebben iemand naar buiten gestuurd om ons te bespieden!"

Ze rijden door, Horn voorop. "Antilopen, Antilopen, wij zijn De Antilopenclub," scandeert ze. Haar benen laat ze demonstratief langs haar scootmobiel bungelen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden