Column

Schuldgevoel van een dronken man is de ­beste brandstof

James Worthy Beeld Agata Nowicka
James WorthyBeeld Agata Nowicka

Ze kijkt naar het klokje op de magnetron. Hij had ­beloofd dat hij vandaag de laatste tram naar huis zou pakken, maar ze zag hem niet in de tram zitten toen ze uit het raam keek.

Een uur later hoort ze zijn sleutelbos op de tegels in de voortuin vallen. Ze kijkt naar hem. Haar man heeft het weer eens van de maan verloren. Hij probeert te hurken, maar valt om. De man is stomdronken.

Hij vraagt aan de tuinkabouter met de kruiwagen of hij hem even overeind wil helpen, maar de kabouter trekt zijn muts over zijn ogen en stopt vingers in zijn kabouteroren.

De man staat er helemaal alleen voor, maar hij is niet de eerste man die er helemaal alleen voor staat. Dit stelt hem gerust. Hij denkt aan de man die op 5 juni 1989 voor tanks ging staan. Wit overhemd, zwarte broek en wat boodschappentassen.

De dronken man heeft geen boodschappentassen in zijn handen, maar hij kan de tanks horen naderen, deze voortuin kan zijn Plein van de Hemelse Vrede gaan worden. Hij staat op, veegt met zijn onderarm het speeksel van zijn kin, haalt drie of vier keer diep adem en klopt op de bel.

De vrouw doet open.

"Shit, de hond," schreeuwt ze.

"Wat?" vraagt de man.

"De hond rende de deur uit toen ik opendeed. Je moet hem gaan zoeken, dat beest is mijn alles."

"Hoe heet onze hond ook alweer?"

"Dorus."

"Ben je heel erg boos op me, schat?"

"Niet als je onze hond vindt en hem heelhuids thuisbrengt," zegt ze, voordat ze de voordeur dichtsmijt.

De man gaat door de knieën, duwt zijn lippen door de brievenbus en vraagt aan de vrouw hoe hun hond er precies uitziet. Ze pakt een foto uit de keukenla waar de theedoeken in wonen en duwt de foto door de brievenbus.

Hij kijkt naar de hond die op de foto staat. Ja, dat is zijn hond. De man herkent het beest meteen. Wat een prachtig beest. Dapper ook. En behulpzaam. Hij denkt terug aan die keer dat hij onwel werd in het Oosterpark. Het was al laat. Het park was leeg. Dorus rende blaffend weg en tien minuten later landde de traumahelikopter in het park.

"Dorus! Dorus! Kom dan!" roept de man. Hij kijkt ­onder de auto's en in het houten huisje in de nabijgelegen speeltuin. Hij loopt van de Watergraafsmeer naar de Gaasperplas en van de Gaasperplas naar Station Sloterdijk.

"Dorus! Dorus!" De man blijft maar lopen en roepen. Soms gaat er een raam open en blèrt iemand dat het midden in de nacht is. Maar hij gaat gewoon door. Het schuldgevoel van een dronken man is de ­beste brandstof voor het menselijk lichaam.

Pas als hij bij het IJsbaanpad is, moet hij eventjes gaan liggen. De tank is leeg. De man voelt zich vreselijk alleen. De zon komt op, maar niet voor hem.

"We hebben helemaal geen hond, hè?" vraagt de man als hij de volgende middag thuiskomt.

"We hebben nooit een hond gehad," zegt ze.

De man gaat op de bank liggen en valt in een diepe schaamslaap. De vrouw pakt een dekentje uit de gangkast en legt het over hem heen. "Koest. Stil maar. Koest maar, lieve klootzak," fluistert ze, en daarna legt ze de foto van Lassie terug in de la waar de theedoeken ­wonen.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns hier terug. Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden