Column

Schitterend hoe Tofik Dibi een stem wil zijn voor de stemlozen

Mano Bouzamour (1991) publiceerde eind 2013 zijn debuutroman De Belofte van Pisa. De film-, theater- en hoorspelrechten van het boek werden verkocht, en ook verschijnt de roman in 2016 in het Duits en Spaans. Elke zondag lees je hier zijn column uit Het Parool.

Mano Bouzamour.Beeld Het Parool

Hij ging de politiek in om een stem te zijn voor de stemlozen. Ik kan mij nog haarfijn herinneren dat ik de stembiljetten van mijn ouders, broers en zussen verzamelde, nog net niet over de stemformulieren struikelde in het stembureautje in de Lutmastraat en die allemaal op de tafel van de ambtenaren liet vallen.

'Zo, jij bent goed voor één zetel,' grapten ze. En dan zei ik: 'Wilders heeft ze ook heel hard nodig.'

Ik stemde GroenLinks. Op Tofik Dibi. Vorige week kwam zijn boek uit waarmee hij uit de kast kwam. Ik las het in anderhalf uur uit. Ik herkende er veel in. De momenten dat thuis de afstandsbediening vlug wordt gezocht om weg te zappen als er een seksscène dreigt te ontstaan.

Een keertje werd er bij ons thuis zelfs weggezapt toen een huwelijkspaar ging kussen nadat ze elkaar het ja-woord hadden gegeven. Zó kuis waren we bij ons thuis. Ik heb jarenlang meegedaan aan dat hypocriete gelul. Tot ik een keer bij een stomende seksscène niet wegschakelde, maar de volume flink opschroefde en de afstandsbediening onder de bank schoof. Ik was klaar met dat stiekeme gedoe over seks.

In een ver verleden rommelde ik wat aan met een mooi Marokkaans meisje. Bij elkaar thuis kwamen we niet. Dat was uit den boze. Maar we hadden last van opspelende hormonen. We vreeën noodgedwongen in de toiletten van de bibliotheek in de Tolstraat. In het Sarphatipark goed beschut in de bosjes terwijl we fietsers en voetgangers langs ons voorbij zagen trekken. In de afgeschermde ruimtes van de speeltoestellen op het Henrick de Keijserplein. We leerden de stad op een andere manier bekijken. We waren altijd op zoek naar schuilplekjes waar we stiekem konden seksen.

We fantaseerden over seks in bed. Lekker warm tussen de lakens kroelen en kloten. Dat was een utopie. Maar goed. Meisjes mochten niet mee naar huis. Jongens daarentegen wel. Marokkaanse, Surinaamse of Hollandse vriendjes mochten allemaal bij ons over de vloer komen, ongevraagd bij ons eten en logeren. Wat dat betreft had ik beter homoseksueel kunnen zijn.

Vorige week was ik op de boekpresentatie van Dibi. Eerlijk gezegd hield ik mijn hart vast voor de reacties uit de Marokkaanse hoek. Maar die zijn overwegend positief. Op een paar toetsenbordterroristjes na. De gezanten van god. Die stellen dat je niet moslim én homo kunt zijn. Dan denk ik: 'Kom er maar vanaf, jongens, het is mooi geweest. Kom maar van Gods troon af, Allah wil er weer op zitten.'

Mijn iPhone ging zich laatst vanzelf aanpassen aan de tijd. Dat zouden die stomme sukkels ook eens moeten doen. Schitterend hoe Tofik Dibi een stem wilde zijn voor de stemlozen. Toentertijd in de Tweede Kamer en nu voor de jongens die in de kast zitten.

Wilt u reageren op deze column? Dat kan. Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen of stuur een mail.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden