Scheet

THEODOR HOLMAN

Toen ik 19 was, had ik als student bij Het Parool een bijbaantje als kopijloper. Eén van mijn taken was om de krant, als die was gedrukt, als eerste naar de hoofdredacteur te brengen, de heer Sandberg. Die was altijd alleen in zijn kamer en werkte daar met zijn beentjes op het bureau. Hij nam de krant aan en had meteen een reactie: "Ze zijn laat, Limburg krijgt vandaag geen krant.'' Of: ''We zullen het moeten hebben van Carmiggelt, want er staat weer niks in.''

Op een dag kwam ik binnen en ik gaf de krant aan Sandberg die - dat deed hij vaker - het sportkatern eruit haalde en in plaats van iets zei een enorme scheet liet die klonk als een angstschreeuw. Ik had niet door dat het een scheet was en vroeg: "Wat zei u?'' Waarna Sandberg zei: "Als je het verschil niet weet tussen wanneer ik iets zeg en een wind die ik per ongeluk laat, ben je niet geschikt voor de journalistiek.'' Waarop ik in mijn snedige overmoed zei: "Ik weet nu tenminste wel wat ik moet kunnen om hoofdredacteur te worden.''

Ik moest aan deze anekdote denken toen ik het bericht las dat er een heftige vechtpartij was uitgebroken op, nota bene, De Efteling, nadat iemand die een rij stond een scheet had gelaten. Men sprak de schetenlater aan op zijn gedrag en er ontstond een knokpartij met drie man. Eindelijk landelijk nieuws vanuit het Kabouterbos.

Zodra ik ergens iemand een wind hoor laten, moet ik onmiddellijk lachen. Dat is wat kinderachtig van mij, denk ik. Dat komt van thuis; mijn vader kon enorme scheten laten, terwijl hij dacht dat niemand ze hoorde, en dan lagen mijn broer en ik in een deuk.

Ik ben dan ook gek op schetenverhalen.

Het mooiste verhaal las ik bij de Engelse biograaf en anekdotenverzamelaar John Aubrey (1626-1697). In Brief lives vertelt hij het volgende verhaal dat ik liever niet wil vertalen: "This Earle of Oxford, making of his low obeisance to Queen Elizabeth, happened to let a Fart, at which he was so abashed and ashamed that he went to Travell, 7 years. On his return the Queen welcomed him home, and sayd: My Lord, I had forgott the Fart.'' Kijk, dat is stijl.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.