Column

'Schat, je hebt toch wel die ene foto verwijderd?'

Eva Hoeke.Beeld Het Parool

Met zijn jas nog aan kwam De Man de kamer binnen gewalst. 'Ik ben mijn telefoon kwijt.'

'O ja?' zei ik terwijl ik de krant omsloeg, want De Man is zijn telefoon elke dag wel een keertje kwijt, de keren dat ik word gebeld door iemand van een koffiezaak met de mededeling dat er een telefoon is gevonden - 'Ik denk dat ie van uw man is, of bent u, haha, niet zijn enige Pluisje?' - zijn onderhand niet meer te tellen.

Maar nu was ie echt weg, verloren tijdens het boodschappen doen, dus daar ging hij weer, op de fiets, de rug gekromd, terug naar het winkelcentrum.

Een half uur later was hij er weer.

'Nou, die is kwijt,' zei hij gespeeld nonchalant terwijl hij zijn jas op de bank gooide en mijn corrigerende blik negeerde. 'Bij de vishandel heb ik op de deur staan kloppen want de rolluiken waren al naar beneden. Ik riep nog: 'Niet snel door de achterdeur weggaan!' want ik zag nog allemaal mensen binnen. Maar daar lag ie niet. Dus ik naar de appie. Daar hadden ze ook niks gevonden, maar toen heb ik tegen dat meisje gezegd dat ik de videobeelden wilde zien.'

Verbouwereerd keek ik op. 'Dat heb je niet gezegd.'

De Man: 'Jawel. Om te kijken of ik mijn telefoon daar per ongeluk op de balie had gelegd en of die misschien door degene achter mij was gejat. Dat was nog best gênant, want het enige wat je zag is hoe ik het dierenplaatje dat de klant voor mij had laten liggen in mijn zak stopte.'

Ik zuchtte maar eens diep, tegen het kind in die man was toch geen kruid gewassen.

'Ik heb mijn gegevens achtergelaten,' vervolgde hij terwijl hij een kopje onder het espressoapparaat zette. 'Ik hoop echt dat ze hem vinden want anders ben ik al mijn contacten kwijt.'

En toen kreeg ik het ineens warm.

'Schat,' vroeg ik. 'Je hebt toch wel die ene foto verwijderd? Dat zou je doen. Heb je dat gedaan?'

De Man keek me aan.

Nee dus.

'Jézus,' zei ik terwijl ik een blos op voelde komen, gek was dat, hoe alleen een gedachte je al het zweet op de lip kon bezorgen. 'Hoe vaak heb ik dat wel niet gevraagd? Gooi die foto weg. Ja, zeg jij, ik doe het zo. Maar néé.'

De Man werd nu ook boos. 'Sorry hoor, dat ik niet meteen aan jóuw problemen denk als ik míjn telefoon kwijt ben. Ik ben straks al mijn werkgevers kwijt, maar voor mevrouw is dit allemaal nog veel erger.'

Ik: 'Weet je hoe gênant het is als mensen die wij kennen die telefoon nu vinden? Of nog erger, mensen die óns kennen. Je hebt niet eens een toegangscode, ze kunnen er nog zo in ook.'

'Ach mens,' zei De Man en sloeg de deur achter zich dicht. Maar een minuut later werd ik gebeld. Door De Man, van boven, waar zijn telefoon weer gewoon onder een krant had gelegen. Paniek voor niks, godzijdank.

Maar na een avondje zwaar tafelen ga ik nooit meer stofzuigen in een oude bh.


e.hoeke@parool.nl

Wil je reageren op deze column? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden