Plus Ten slotte

Sander Post (1946-2017): een clubicoon met monumentale zuinigheid

De afgelopen 46 jaar was voorzitter Sander Post dag en nacht bezig met zijn voetbalclub in Watergraafsmeer. Zijn ziekte sloopte hem, maar niemand hoorde hem klagen.

Post werd in 2008 benoemd tot Lid in de Orde van Oranje-Nassau Beeld -

Het kwam voor dat een speler trots zijn nieuwe vriendin voorstelde aan Sander Post (Genemuiden, 1946), voorzitter van voetbalclub WV-HEDW in de Watergraafsmeer. "Leuk, zeg."

Tot haar: "Zo, meisje, heb je tapervaring?" Voor ze het wist, stond ze achter de bar in de kantine. Het is een van de zeer vele anekdotes over de wijze waarop de woensdag overleden Post meer dan 46 jaar in alles dacht aan de belangen van de club - eeuwig vergezeld door zijn vrouw Ria.

Dat niet iedereen zo dacht, viel hem soms rauw op zijn dak. "Denkers hebben we hier genoeg," mokte hij. "Je struikelt erover. Maar doen, ho maar. Handjes. Handjes hebben we nodig."

Een knik naar de kantinetafel waaraan Ria en hij weer eens hoogstpersoonlijk snoepzakjes vulden, want zelf snoep in zakjes stoppen is goedkoper dan het voorgesorteerd kopen.

Aan de hype rond fruit in de kantine had hij een broertje dood. Zit geen marge op en gaat ten koste van de winst op de snoepzakjes.

Zijn zuinigheid verwierf binnen de club een monumentale status. Toen aan het eind van een seizoen de omzet eens een grens naderde waardoor een forse belastingaanslag dreigde, ritselde Post de laatste vaten bier bij de Poolse grens. Een sportdrank in de aanbieding bij de Makro? Post sloeg een enorme vracht op in alle ruimtes die hij bedenken kon. Contributie-wanbetalers zat hij achterna.

Het was allemaal niet voor niets.

Post redde met zijn getrouwen het nog maar zeer bescheiden WV-HEDW van de ondergang. Daarna bouwde hij 'WV' uit van een clubje van acht teams met maar één veld tot het florerende bastion op sportpark Middenmeer met 86 (zes-en-tach-tig) teams en 1740 leden. De grootste club van het land, wat senioren betreft. Het terras voor de kantine is 'Sander en Ria Post Plaza' gedoopt.

Post was in 1970 via een zwager toegetreden tot de gelederen van de fusieclub (voluit: Wilhelmina Vooruit Hortus Eendracht Doet Winnen). Als rechtsback en als keeper, even, maar een clubicoon werd hij náást het veld, door het ruimen van de organisatorische puinhoop van de club-op-omvallen met een bijna-fatale schuld van 16.000 gulden.

Al in 1971 werd hij penningmeester, in 1978 voorzitter. In 2003 deed Post op papier een stap terug en werd hij benoemd tot erevoorzitter. Op papier. Sander en Ria bleven heersen over de kantine en over veel meer. Zeker acht, maar waarschijnlijk meer personen hebben zijn werk stapsgewijs moeten verdelen sinds bij Post uitgezaaide prostaatkanker was geconstateerd, die hem in zeven jaar heeft gesloopt.

Dat de club bij gebrek aan vrijwilligers betaalde krachten moest inzetten, deed pijn. Met Ria had hij altijd alles om niet gedaan, naast zijn gezin met twee dochters en zijn baan als taxichauffeur. Na zijn laatste nachtrit ging hij de eerste decennia bij regen nog langs de club om te 'prikken', zodat het water weg kon en het voetbal kon doorgaan.

's Winters kon hij midden in de nacht verdwijnen uit bed. Naar de club, om het water af te sluiten opdat de leidingen niet bevroren in de armoedige houten kantine - ooit overgenomen van een failliete hondenrenbaan. In het huidige, moderne complex is dat ondenkbaar.

In de trots van het huidige bestuur, de nieuwe bestuurskamer aan het hoofdveld, heeft hij overigens geen stap gezet: peperdure nieuwlichterij.
Een vernieuwing die hij wél waardeerde, was de recente schilderbeurt waarna zijn kleinzoon nu slaapt tussen blauwwitte muren met WV-logo.

Het echtpaar Post vergezelde zowel de selectie als lage elftallen op trips naar het buitenland. Arriveerde een kneuzenteam in Polen, dan brandde de barbecue en speelden dorpelingen op de trekzak: Sander en Ria waren vooruit gereisd.

Vorig jaar ging Post voor het laatst mee op trainingskamp. Hij klaagde over het hotelbed. Zijn vrouw wist al wat onderzoek zou uitwijzen: niet het bed, maar Posts gestel was het probleem. WV's Grote Man gleed langzaam weg, al hoorde niemand hem klagen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden