PlusFilmrecensie

Safari

Safari begint als een gemoedelijke documentaire van Michiel van Erp. Dikke oude mensen smeren zich in met zonnebrandolie, want het belooft weer een warme dag te worden op de Afrikaanse savanne. We gaan om deze luitjes lachen, denk je misschien nog even.

SafariBeeld -

Al snel maken ze je heel erg kwaad. Ulrich Seidl volgt Duitse en Oostenrijkse jagers terwijl ze tegen betaling wilde en soms zelfs bedreigde dieren doodschieten. Hij veroordeelt deze mensen niet actief, maar laat ze hun eigen morele graf graven. In gestileerde tableaus vertellen ze over hun beste geweer of de prijs die op het hoofd van hun 'favoriete' dier staat; en claimen ze dat het moordtoerisme goed is voor de economie van deze arme landen.

Wat de interviews zo sterk maakt, is het nauwelijks verborgen egoïsme dat eruit spreekt: ze weten best dat het fout is, maar ze doen het lekker tóch. Verbijsterend is het gesprek waarin een vrouw tegen haar tienerdochter zegt dat ze echt eens een gnoe zou moeten doodschieten.

Van woede naar pijn
De daadwerkelijke jacht is losser gefilmd en daarin zijn de jagers ook veel minder bezig met de manier waarop ze overkomen. De adrenaline spuit immers uit hun oren. Hier zijn het vooral de kleine gebaren en de communicatie onderling die je tot waanzin drijven.

De gepassioneerde kus na een dodelijk schot. Het opgewonden schouderklopje.

De eufemismen. "Hij heeft meer tijd nodig," zeggen de jagers steevast na een voltreffer. Ze willen het dier niet zien sterven. Ze willen alleen met het kadaver op de foto.

Omdat vrijwel iedereen Seidls opvattingen deelt, is Safari misschien een wat veilige film. Maar hij laat woede wel knap omslaan in pijn. De doodsstrijd van een giraffe is waarschijnlijk het gruwelijkste beeld van het jaar. Het dier wordt overigens ­gevild door de lokale bevolking. De westerse toeristen zitten dan al aan een drankje op hun veranda.

SAFARI
Regie Ulrich Seidl
Te zien in Cinecenter, Eye, Rialto

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden