Plus

's Nachts schuift ze het bedje voor de deur

Een tiental dakloze gezinnen dat in hotels werd opgevangen, woont nu in een tijdelijke opvang in Buitenveldert, met uitgeprocedeerde asielzoekers. De veelal alleenstaande moeders valt het zwaar.

'Kimberley' woont met haar drie kinderen in een kamer waar een stapelbed, twee eenpersoonsbedden en een kinderbedje staan. Beeld Eva Plevier

Marilva, moeder van vier, staat in de kamer in de zijvleugel van de bed-, bad- en broodvoorziening voor uitgeprocedeerde asielzoekers, het nieuwe onderkomen voor dakloze gezinnen. Ze staat, want stoelen zijn er niet, een tafel evenmin.

In de twee slaapkamers staan alleen bedden. Als de twee middelste kinderen op de grond spelen, schrikt ze. "Ik heb toch gezegd dat jullie niet op de grond mogen zitten. Het is te vies. Ga op het bed spelen," zegt ze streng. De vloer van de kamer ligt vol rommel, de muur is besmeurd. Het ergste vuil heeft ze al weggeboend. "Het sop was helemaal zwart."

Asielzoekers
"Dit is een flinke achteruitgang. We hebben geen douche en toilet meer op de kamer, zoals in het hotel. Maar het ergste is dat we onder één dak zitten met uitgeprocedeerde asielzoekers. Toen we even buiten een sigaretje gingen roken, kwamen er allemaal mannen naar de ramen toe. Ze schoven de vitrage weg en bleven de hele tijd kijken. Het was best een beetje eng. Onze kinderen spelen hier buiten in de tuin en rond het gebouw. Je weet niet wat die mensen allemaal hebben meegemaakt. Ze hebben ook spanning omdat ze worden uitgezet."

Op de buitendeur hangt een stuk papier dat de ingang voor BBB naar de andere kant van het gebouw is verplaatst. Volgens de gemeente is er sprake van gescheiden opvang: de uitgeprocedeerde asielzoekers en de dakloze gezinnen delen geen gemeenschappelijke ruimte en hebben elk een eigen ingang om 'de samenloop van doelgroepen te voorkomen'. Marilva vindt het maar niets. Ze zitten immers onder hetzelfde dak en buiten komen ze elkaar steeds tegen.

Corveeschema
Ze stoort zich bovendien aan alle regels die op het uitgereikte A4'tje staan. Tv's en geluidsinstallaties mogen niet in de kamer. Alle spullen moeten in één koffer passen. Het sanitair, de gemeenschappelijke ruimte en de tuin moeten door de gezinnen zelf worden schoongehouden. Er komt een corveeschema. Bezoek mag alleen tussen twee en vijf uur 's middags komen en bij binnenkomst en vertrek moeten de bewoners zich altijd melden bij de receptie. "Zoveel regels, alsof we geen volwassenen zijn. Je voelt je opgesloten."

Om het een beetje huiselijk te maken heeft ze vrolijke dekbedhoezen in de bedden gelegd. De vensterbank is reeds ingenomen door huishoudelijke spullen: een strijkbout, keukenrol en een stalen pan. Er staan 'moestuintjes' van Albert Heijn en in de kinderwagen liggen vieze bordjes met cornflakes. Op bed ligt een boek: Gezond leven doe je zo.

Geen slot
Een paar kamers verderop woont Kimberley (26) - niet haar echte naam - met haar drie kinderen van twee, zes en zeven jaar. Ze slapen met z'n vieren in een kamer waar een stapelbed, twee eenpersoonsbedden en een kinderbedje staan. Er is geen slot op de deur. Kimberley schuift elke nacht het kinderbedje voor de deur. Onder het stapelbed ligt haar bezit in enkele vuilniszakken.

Kimberley is sinds januari dakloos. Ze heeft veel schulden opgebouwd. "Vanwege de kinderopvang," zegt ze. Haar beide ouders zijn overleden en het werd te druk voor haar tante in de Bijlmer om nog langer in haar huis te verblijven. De opvang in Buitenveldert is haar vierde plek in drie maanden tijd.

Broodjes döner
Het gezin zat achtereenvolgens in een hotel bij Bullewijk, een hostel en hotel in West. "De enige verbetering is dat we hier kunnen koken. De rest is slechter." Ze opent de doucheruimte. "Zie je hoe zwart en goor het is. We hebben het geprobeerd schoon te maken, maar dat lukte niet. Dit is een hele terugval." Haar buurvrouw Marilva heeft om een kinderbedje gevraagd. "Dan kan ik tenminste de natte handdoeken ophangen."

Op de begane grond is de gemeenschappelijke ruimte en de keuken. In de keuken staan ijskasten met daarop een kluisje. Een andere bewoonster, moeder van twee kinderen, staat te koken. Het eten is door het hele gebouw te ruiken. "Eindelijk weer een eigen maaltijd koken, na alle broodjes döner en kapsalonnetjes. De kinderen vinden het heerlijk. Mama's handen, hè?"

Als ze over haar eigen situatie vertelt, begint ze te huilen. "Nu zitten we weer tijdelijk hier. Het lijkt alsof je niets meer waard bent. We hebben geen multiproblemen en zijn zelfredzaam. Is dit nu mijn straf?"

Jenny Boer van het Bureau Straatjurist vindt het veelvuldig verplaatsen van de gezinnen waardeloos. "Dit lost eigenlijk niets op. Dat gesleep met de kinderen moet toch eens over zijn. Nu ontbreekt weer elk perspectief. Het enige wat ze wensen is een eigen huis. En daar hebben ze recht op."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden