Review

Rumba ***

Regie en spel: Dominique Abel, Fiona Gordon, Bruno Romy

Een man staat op een spoorbrug. Hij wil zelfmoord plegen, maar de trein komt maar niet. Dan maar op de weg gaan staan, waar wel auto's passeren. Net als hij daar is komt de trein er toch aan. Hij mist hem: zelfmoordpoging mislukt. Dan maar terug op straat. Eindelijk komt dan de grote klap. Van de auto die de man succesvol heeft ontweken.

Deze scène in Rumba voltrekt zich zonder tekst. De beeldende humor en de gortdroge zwarte humor zijn typerend voor de tragikomedie, die bedacht, gespeeld en geregisseerd is door een Australisch/Belgisch/
Frans artiestentrio.

Al net zo typerend zijn de strakke beeldkaders, waar afwisselend armen, benen en complete dansende lichamen door heen bewegen. Door de statische camerapositie is het alsof je in een kijkdoos aan het loeren bent.

De uit het theater afkomstige
filmmakers maken mooi gebruik van dit kijkdooseffect in de openingsscène, waarin we een man en een vrouw de Latijns-Amerikaanse dans uit de titel zien dansen, in een gymzaal.

Ze laten elkaar (en de kijker) letterlijk alle hoeken van de zaal zien. Zij doceert Engels en hij is gymleraar aan dezelfde Belgische plattelandsschool. Ze zijn hysterisch gelukkig met elkaar en hun gedeelde passie voor de dans.

Totdat ze op een avond, als ze weer eens ballroomcompetitie hebben gewonnen, tegen een viaduct knallen doordat er een suïcidale man midden op straat staat.

Beiden raken iets kwijt: zij haar been, en hij zijn geheugen. In een fraai tafereel zien we hun nieuwe toestand afgeschilderd tegen hun verleden. Terwijl de man en de vrouw roerloos in haar rolstoel zitten maken hun schaduwen zich los om nog maar eens virtuoos de rumba te dansen.

Na het auto-ongeluk volgt er nog meer rampspoed, allemaal even droog in beeld gebracht. De zwijgende slapstick roept herinneringen op aan de beeldgrappen van Jacques Tati en Buster Keaton, terwijl de zwaarmoedige galgenhumor doet denken aan Aki Kaurismäki. Toch haalt Rumba slechts incidenteel het peil van de illustere voorbeelden.

Net iets te vaak blijven Dominique Abel, Fiona Gordon, Bruno Romy hangen in campy knipogen, met hun voorkeur voor felle retrokleuren en een opzettelijk schlemielige aankleding.

De geslaagde sketches zijn in de meerderheid, maar het blijven sketches. Daardoor kan het gebeuren dat een film die slechts 77 minuten duurt toch nog te lang lijkt. (FRITZ DE JONG)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden