Plus

Roxeanne Hazes uit de schaduw van papa: 'Ik vind het doodeng'

Roxeanne Hazes zong jaren de muziek van haar vader, maar voelde zich eerder een attractie dan een goede zangeres. Vrijdag komt haar solodebuut uit. 'Hazes is de basis, maar nu wil ik iets van mezelf.'

Roxeanne Hazes op de cover van­ In Mijn Bloed Beeld Lois Cohen
Roxeanne Hazes op de cover van­ In Mijn BloedBeeld Lois Cohen

Roxeanne Hazes (24) weet wat het is om een hoop bagger over zich uitgestort te krijgen. Dus was ze voorbereid toen vorige week bekend werd dat zij en haar muzikanten de nieuwe huisband van De Wereld Draait Door worden. "Oh, dat meisje Hazes, dat meisje dat volksmuziek zingt. Wat moet die daar nou? Ik snap het wel. Mensen weten niet dat ik een andere richting ben ingeslagen," zegt Hazes, die de afgelopen jaren een dikke huid heeft gekweekt.

"Ik moet niet al die meningen lezen, maar ik doe het toch. Krijg ik weer reacties van vrouwen van zestig die melden dat ze mijn broertje beter vinden. Waarom doen ze dat? Waarom zeg je dat tegen een meisje van in de twintig? Ach, ik zie het als uitdaging om iedereen versteld te doen staan. Laat me maar bewijzen waarom DWDD mij heeft gevraagd."

De talkshow klopte twee weken geleden bij haar aan nadat ze in mei de eerste single van haar soloalbum had uitgebracht, Ik was toch je meisje. In februari had ze al bij DWDD opgetreden met de Ballade van de Moord met Thijs Boontjes. Dat was volks, maar wel op een nieuwe manier. "De redactie zei tegen mij: er bieden zich talloze bandjes bij ons aan om de nieuwe huisband te zijn, maar we willen jou. Ik kon het niet geloven. Alsof ik op school een sticker van de juf kreeg. Dat gevoel van goedkeuring. Zo vet!"

Clowntje

Vrijdag komt In Mijn Bloed uit, haar eerste soloalbum, waarop ze zich ontpopt tot een Nederlandse Lana del Rey. Poppy, broeierig, hier en daar wat donker - meer muziek voor Lowlands dan voor een piratenfestijn. Meer DWDD dan Sterren Muziekfeest op het Plein.

(tekst gaat door onder de video)

Het is een afscheid van haar imago als volkszangeres. Zelf zegt ze: "Ik stap uit de schaduw van papa." De dochter van de in 2004 overleden volkszanger André Hazes stond met de muziek van haar vader op talrijke podia. Ze maakte met haar broertje levensliederen. Maar al een paar jaar voelde ze zich daar niet meer senang bij. Ze ging zelfs met tegenzin naar haar werk.

Niet dat de muziek van haar vader haar tegenstond, integendeel, maar altijd weer diezelfde feesten, hetzelfde sfeertje. Organisatoren die dachten: we boeken de dochter van Hazes, dat staat lekker op de affiche. Niet omdat ze haar nou zo serieus namen. "Alsof ik een grapje was, een clowntje dat moest komen opdraven. 'O, je kunt echt zingen,' zeiden ze dan op het eind. Vernederend vond ik dat."

Op een gegeven moment stond ze huilend backstage. "Moet ik dit doen? Voor anderen? Waar is mijn groei dan? Ik wil het niet meer. Mijn moeder, die me vaak naar optredens bracht, zag dat ik niet gelukkig was. 'Dan bel je toch af,' zei ze dan. Maar dat kon ik niet, zo ben ik niet."

Rijmwoordenboek
Drie jaar geleden meldde ze zich bij producer en componist Arno Krabman, met de boodschap dat ze na tien jaar haar vaders oeuvre te hebben gezongen nu iets anders wilde. "Hazes is de basis, dat is mijn dna, maar ik wil nu iets van mezelf. Mijn ontwikkeling had al die jaren stilgestaan. Ik wilde iets autobiografisch, maar dan moet je wel kunnen schrijven. Daar heb ik veel hulp bij gehad."

Net als haar vader werkt ze met een rijmwoordenboekje. "Dan heb ik een woord dat ik per se wil gebruiken en zo'n rijmwoordenboek - ­online, dat wel - helpt me verder te komen. Ik ben geen rapper die zo teksten kan spitten."

Ze had, naar eigen zeggen, een rugzakje vol bruikbaar materiaal. Hartzeer van een agressieve relatie die ze had op haar zestiende en waarin ze zo'n beetje wekelijks klappen kreeg. "Ik was verblind door liefde, ik ben er veel te lang in blijven hangen." De pesterijen omdat ze als creatief meisje een buitenbeentje was. En dan had ze ook nog een bekende vader, waardoor meer dan eens paparazzi voor haar school lagen.

De moeilijke periode die ze met haar moeder doormaakte - Rachel Hazes werd afgelopen voorjaar opgenomen met een depressie - was geen inspiratiebron. "Het album was al af. Misschien dat het ooit nog tot muziek leidt, maar ik betrek mijn teksten het liefst op mezelf." Met haar moeder gaat het nu 'stukken beter'. "Herstellen van een depressie is een lang proces, dat snappen veel mensen niet. Ze gunt zichzelf ­gelukkig de tijd."

Vier of vijf keer inzingen
In het prille begin van haar solocarrière, lang voordat de wereld wist waarmee ze bezig was, liet ze haar moeder eens een demo horen. "Ik geloof dat het een stukje van het nummer Judaskus was, alleen wat muziek en mijn geneurie van wat later de melodie moest worden. Ze zei: 'Rox, ik weet het niet, hoor.' Ze zag het eindresultaat nog niet voor zich. Dat maakte me ontzettend onzeker. Ik had dit creatief gezien wel met mijn vader willen doen. Wij samen de studio in, samen liedjes schrijven. Het was een gemis dat ik hem niet bij me had."

"Ik heb veel eigenschappen van mijn vader. Ik ben onzeker, bescheiden, perfectionistisch. Sommige teksten heb ik wel vier of vijf keer ingezongen. Is dit wel goed genoeg? Gaan de fans dit begrijpen? Kijk, als ik op het podium stond met Bloed, Zweet en Tranen of Een Beetje Verliefd, dan ging de zaal wel los. Hazesmuziek is altijd leuk, iedereen zingt mee. Maar nu? Gaat het publiek het naar zijn zin hebben? Ik vind het doodeng, maar ik moet het nu loslaten."

Roxeanne Hazes: In Mijn Bloed, TopNotch

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden