Roskilde Festival dag 3: Neil Young redt derde festivaldag

Na de fonkelende ontdekkingsreis van gisteren kunnen we vandaag maar moeilijk onze draai vinden. Of het nu gaat om de alternatieve punkpop van het Canadese Tokyo Police Club, de gedreven en ook de langdradige anti-incest boodschap van de Jamaicaanse reggae/dancehall-ster Queen Ifrica, weinig lijkt boeiend genoeg om lang bij stil te staan.Okay, wel degelijk veren we op bij de ons onbekende TUMI AND THE VOLUME uit Johannesburg, Zuid Afrika. Geweldige band, enigszins in de lijn van The Roots, met een indrukwekkende drummer, geweldig funky/jazzy gitarist en een bassist die weet hoe je een groove neerzet. Het multi-raciale kwartet draagt overhemd en stropdas en wordt aangevoerd door de fenomenale rapper/dichter Tumi, een wat mollige man met vrolijke pretoogjes. Grimmig wordt het bij hem nooit, hoewel de spanning (en trots) van Zuid Afrika in hun funk voortdurend doorklinkt. 'Do you want to be part of the beat?' verleidt Tumi. Nou, dat willen de aanwezige Denen vanmiddag maar al te zeer en geef ze eens ongelijk. Natuurlijk gaan we even later NICOLE ATKINS en haar begeleidingsband THE SEA (zie foto). Nicole, in alles een combinatie tussen een rockchick, Soprano girl en Betty Boop, draagt een snoezig zwartwit pofjurkje en doet met haar enorme zangstem een poging de Astoria-tent omver te blazen. Ze gooit alle passie van haar Italiaanse herkomst in het Roy Orbinson-achtige Maybe Tonight of het ruim opgezette The Way It Is. Jammer genoeg is de muziekopvatting van haar begeleiders wel erg standaard(rock) en komt de beoogde Spectoriaanse grandeur gewoon uit een synthsizer, die de boel wel erg dichtsmeert.

De moed zakt ons even later in de schoenen, bij het zien een aanhoren van JUDAS PRIEST. Temidden van een decor vol Satansgebroed (inclusief een roodgeschilderde Stairway To Hell) beent zanger Rob Halford in een leren jas vol ijzerbeslag op vervaarlijke motorlaarzen over het podium. Kale kop, baardje, type bejaardenwerker. Het publiek vindt het prachtig hoe de band een totaal over de toppe show brengt, gierende solo's, drumgeroffel en Halford's vocale gesnerp. Het is fascinerend om te zien hoe oubollig deze show is (flying v-gitaar, wapperende haren, motor op het podium), maar konden we het volume uitdraaien, dan hadden we dat gaarne gedaan. Tja, voor de sake of heavy metal moet je nu eenmaal wat over hebben. Ook slechte smaak is heilig, zullen we maar zeggen.

Terwijl we dat allemaal denken en de vermoeidheid van drie dagen festival voelen, maken we ons op voor NEIL YOUNG. Eigenlijk geloven we er niet meer in dat het deze dag nog wat gaat worden. Maar ome Neil maakt in luttele seconden, terwijl hij klapwiekend en gierend tegen de wind in begint te soleren in Love And Only Love onmiddellijk een eind aan al ons gepieker. Degelijk of oudbakken? Welaan, aan het optreden van Neil en zijn bijna bejaardenband Crazy Horse is vanavond helemaal niks degelijk. Neil wil beuken en gebeukt wordt er.

'Roskilde rocks', grijnst de dwarserik, als er voor het eerst een lachje af kan. Voegt er aan toe: 'The best festival in the world.' En zo zijn we twee uur lang, van late schemering tot middernacht, getuige van een fantastisch rockfeest. De hemel is volkomen helder, op een wolkpartij na die als een rafelig douchegordijn achter het podium zweeft. Dit zijn de typische Scandinavische zomeravondcondities die sommige concerten op 'The Orange', het hoofdpodium van Roskilde, zo magisch maken. Dit is zo'n concert, waar 60.000 mensen ademloos meebeleven hoe Neil als een bezeten indiaan in de rondte springt en muzikale strijd lijkt te leveren tegen de demonen die het menselijk leven teisteren: van liefdesverdriet tot 'the men of power', van verloren inspiratie tot heroïne. Temidden van al het grungy gegier is het akoestische intermezzo - vanzelfsprekend met mondharmonica - nog het meest indrukwekkend. Eerst voor dat enorme veld vol mensen Heart Of Gold en The Needle And The Damage Done zingen en dan zorgen voor de brok in de keel met het ultieme vader-zoon-lied Old Man. Neil oh, Neil, je bent een van de groten van de popmuziek en wat heb je ons dat vanavond weer eens compromisloos bewezen. In een woord: magisch!

Lees morgen het verslag van de vierde en laatste dag van Roskilde. Met onder andere. Anti-flag, Awadi, Cat Power, Hot Chip, Fuck Buttons, Bonnie 'Prince' Billy en Jay-Z. (ROY MANTEL - met dank aan TOM ENGELSHOVEN)

Nicole Atkins in de Astoria tent op het Roskilde Festival
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden