ROSKILDE DAG 2 Overdosis geweldige muziek

Kun je een overdosis ¿goede muziek¿ krijgen? Zo'n ultieme festivaldag als deze vrijdag is zelden vertoond. Al dwalend over de festivalvlakte van Roskilde vallen we van de ene verbazing in de andere. Het is bijna niet te verhapstukken, wat een geweldige programmering heeft dit Roskilde toch. Het is vandaag smullen voor de liefhebber.

Haast achteloos kun je 's middags om twee uur besluiten KATE NASH van een afstandje haar show te horen afdraaien. Te druk, groot succes, aanstekelijke zang en piano, maar de Odeon-tent is zo afgeladen dat je er toch niet binnenkomt. Zelfde laken een pak lijkt het bij BAND OF HORSES in de Arena. Toch blij dat we ons binnen hebben gewurmd, want wat daarbinnen plaatsvindt is, doet de rillingen over de rug lopen. Zanger Ben Bridwell (type Shane MacGowan, raar gebit, baardje, bandana, zwerversvoorkomen), staat bijna te huilen van de ontvangst die hem in Denemarken ten deel valt. Zijn band - melodieuze Americana-rock, ergens tussen The Band, Crazy Horse en My Morning Jacket in - lijkt qua uiterlijk zo uit de Dukes Of Hazard weggelopen: baarden, snorren, petten, geruite hemden. Maar wat staan ze gedreven te spelen en wat zijn al die songs (ballads zowel als uptempo-werk) geladen en vol overtuiging en zeggingskracht. Passie en bezieling heersen in de Arena: uit de songs stijgt een bijna gospel-achtige gloed op. Hier staat een band ter plekke te transformeren tot stadion-act in spé. Het publiek (18.000 man sterk) weet het en de band lijkt het zich ook te realiseren. En Ben, die kan wel janken. Zinderend optreden.

Ook mooi, en ook een beetje gospel, is het optreden van GNARLS BARKLEY op het hoofdpodium. Cee-lo is een gezellige maar ook wat verknipte dikkerd, vol tattoos en met af en toe wat kinky praatjes tussen de songs door: ¿The girls here have beautiful tits'. En Danger Mouse, het andere lid van het illustere duo, zit met wild piekhaar boven de toesten van zijn hammondorgel gebogen, een en al concentratie. Met een aanstekelijke mix van funk, house, rock, soul en showmelodieën, wordt op het zonovergoten veld een feestje gebouwd. De rare kraaienstem van Cee-lo slaat zich prima door de songs heen, en natuurlijk gaat de boel bij uberhit Crazy (' deze song zullen julie wel al miljoen keer gehoord hebben, maar we mogen niet weg zonder hem gespeeld te hebben¿) volkomen loos. Ook leuk: ze spelen (Cee-lo: ¿we zijn ook fans, daarom doen we wel eens een song van een ander' ) nogal weergaloos een soulvolle versie van Radioheads Reckoner.

Ondertussen teistert de koperen ploert de onbedekte huid op het festivalterrein. Het is zo heet dat de organisatie gratis zonnebrandolie ter beschikking stelt. Bij elk podium staan stewards klaar met gratis glazen water. In de Odeon-tent voltrekt zich opnieuw een wonder. Daar speelt VIEUX FARKA TOURE , de zoon van de legendarische Malinese woestijnblues legende Ali Farka Toure, die de zomer voor zijn dood (7 maart 2006) een van zijn laatste concerten uitgerekend hier in Roskilde gaf. Zijn zoon hadden we nog niet eerder zien spelen, en ook hier geldt: wat we hier meemaken grenst aan het ongelooflijke. Vieux, goedlachs, enorme gespierd (sportschoolwerk) blijft de traditie van zijn vader ten dele trouw, maar heeft een band met een blanke drummer en drie zwarte muzikanten die net zo makkelijk met rock, metalbreaks en reggae uit de voeten kunnen. Maar de grootste attractie is zijn eigen gitaarspel zelf. Sensationeel. Van een Hendrix-achtige allure, maar ook weer totaal eigen. Nog nooit iemand zo snel en opzwepend zien spelen, als Vieux. We zijn er getuige van hoe het estafette-stokje van de Farka Touré-dynastie overgegaan is in nieuwe handen.

Naar adem happend staan we vervolgens te kijken naar KINGS OF LEON op het hoofdpodium. De telgen Followill knallen met een enorm volume hun korzelige songs het grote veld over. En ook hier is het effect: groots, overstelpend. Zanger Caleb, moeilijk kijkend, een kruis om de nek (ze komen per slot van rekening uit een priesterfamilie uit de zuidelijke staten van Amerika) zuigt zo af en toe (net als zijn twee broers en neef) gretig aan een peuk. Drummer blaast onder het slaan onverstoorbaar kauwgumbellen, en ze staan erbij alsof hun moeder zometeen gaat roepen of ze wat minder herie willen maken. Kings Of Leon zijn cool en Caleb is de ¿blue eyed god from Mt Juliet, Tennessee. Ze spelen retestrak en veroorzaken wilde taferelen in de pit tijdens songs als Knocked Up, King Of The Rodeo, California Waiting en Molly Waiting. Indrukwekkend optreden.

En dat is - het wordt bijna eentonig - de show van SANTOGOLD ook in de afgeladen en van prachtige lichteffecten voorziene danstent Cosmopol. Nadat haar dj even The Smiths, Kraftwerk en The Police (Roxanne) heeft laten horen betreedt een opgewonden en goedlachse Santi White samen met twee Grace Jones-lookalikes het podium en krijgen we een half uur lang zeer opwindend stuiterende beats, dub, wave, poppy zang en vooral heel veel enthousiasme en dansbaarheid voorgeschoteld. Hartverwarmend.

Ja, en dan kun je het je veroorloven om de krolse hiphopfolk van CocoRosie van een afstandje te bekijken (de zusjes Sierra en Bianca Casady dragen monsterpakken met fluoriserende ogen) en Nick Cave - op gitaar - indrukwekkend tekeer zien gaan op het hoofdpodium met zijn GRINDERMAN (op Tupelo na spelen ze alleen Grinderman-materiaal) en in beide gevallen te constateren: prima shows, maar nieuwe gezichtpunten op de artiesten in kwestie bieden ze niet wezenlijk. Maar dat lijkt op routineuze verslaggeving en als er iets was wat deze exceptinele muziekdag niet verdient, is het wel routine. Laten we het er maar op houden, dat ons hoofd vol was. Een overdosis geweldige muziek. Roskilde, wat een festival!

P.S. Het optreden van de Nederlandse DJ Fedde Le Grand is even na middernacht afgebroken wegens veiligheidsredenen. De Astoria-tent, die 3000 mensen kan bevatten - raakte overbelast en om 1.30 uur besloot de organisatie het optreden wegens chaotische taferelen in z'n geheel af te gelasten. Een gedeelte van de tribune is beschadigd.
(ROY MANTEL met dank aan TOM ENGELSHOVEN)

Lees morgen op deze site het verslag van Roskilde Dag 3,

Met o.a. Tokyo Police Club, Nicole Atkins, Judas Priest, My Bloody Valentine en Neil Young

undefined

Kings of Leon Beeld
Kings of Leon
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden