Ten slotte

'Roos wilde iets worden, er zijn'

De 18-jarige Roos Prins zou na haar vakantie in Zimbabwe beginnen aan het University College in Amsterdam, tot een overvolle taxibus een einde maakte aan haar korte leven. 'Ze was ambitieus, ijverig én sociaal, dat was zo bijzonder.'

De 18-jarige Roos Prins werd op haar vakantie geraakt door een overvolle taxibusBeeld Jeroen Prins

Een lange pijpenkrul valt over haar gezicht. Mooie zware wenkbrauwen, van die ogen die groen maar ook bruin lijken te kleuren, wat sproeten en een volle mond die een beetje lacht.

Deze foto van Roos Prins, gemaakt door haar vader, tekent deze week; op Facebook, op de site van hockeyclub HIC en de filmsite voor jongeren, MovieZone. Want het bericht ging deze week rond: Roos Prins is dood. Ze overleed op 28 juli aan verwondingen na een verkeersongeluk op 24 juli in Zuid-Afrika.

Thuis bij Roos' ouders in Amstelveen lopen vrienden en buren af en aan. Ze brengen bloemen en pannen met soep. 'Alles helpt,' zegt moeder Eveline Brunklaus, die met haar man Jeroen Prins dezer dagen heel veel moet regelen. Roos wordt op haar oude school, het St. Ignatiusgymnasium, herdacht en daarna op Zorgvlied begraven. Het zal druk zijn.

Zimbabwe
Achttien jaren leefde Roos. Dat lijkt op die leeftijd een eeuwigheid, het is maar eventjes voor terugblikkende ouders.

Ze was 7 juli met haar tante vertrokken voor twee weken naar Zimbabwe. Een bijzondere reis, na haar gymnasiumeindexamen. Aansluitend stond een jongerentrip van elf dagen op het programma, door het Kruger National Park, door Botswana en naar de Victoria Falls.

Op de ochtend van de 24ste stapte Roos om half acht in het toeristenbusje, uitgezwaaid door haar tante. Ze heeft, hoorde haar moeder later van reisgenoten, gezellig zitten kletsen. Tot de bus om één uur door een overladen taxibus werd geramd. Roos, achterin, kreeg de volle klap. Die klap heeft onherstelbaar hersenletsel veroorzaakt. Op 28 juli overleed Roos in het ziekenhuis in Nelspruit. Haar ouders waren bij haar.

Roos was, zegt een vriendin van de familie, een 'heel erg gelukkig kind', open, vriendelijk, vrolijk en slim. 'Ze waren met hun drieën een heel hecht gezin.'

Ze had veel vrienden, speelde hockey bij HIC (rechtsachter) en schreef recensies voor MovieZone. Ze wilde journalist worden; dus een stukje in de krant, zegt haar moeder, is een goed idee.

Sociaal
Roos was net toegelaten op het Engelstalige Amsterdam University College van de UvA, in het Science Park in de Watergraafsmeer. Dat is alleen weggelegd voor excellente studenten. Excellent was ze, zeer getalenteerd, zegt de vriendin. 'En nog sociaal ook, dat was zo bijzonder.'

Haar moeder: 'Ze was ijverig, Nee ijverig is niet het goede woord. Ambitieus, dat is het. Ze wilde iets worden. Ze wilde er zijn.'

Gelukkig is geen kind totaal volmaakt en dus kan Roos' moeder ook gewoon zeggen dat Roos ook pietepeuterig kon wezen, en tactloos, dat ze zomaar op de gezondheidstoer kon gaan en voor een vermogen kruiden kopen, of al haar kleedgeld besteden aan één te duur stuk zodat haar moeder weer moest bijschieten.

Maar dat was het dan wel, zegt Eveline: 'Eigenlijk waren wij tegenover onze vrienden altijd alleen maar over haar aan het opscheppen.'

Ze zwijgt en vertelt: 'Roos zou in de Watergraafsmeer gaan wonen. 10 augustus zou ze terugvliegen. De elfde kon ze haar sleutels ophalen.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden