Roos en Nel hebben al 35 jaar kantinedienst bij de Crusaders

Al 35 jaar bestieren de zussen Roos Tangkilissan (83) en Nel van Daalen (77) de kantine van de Amsterdam Crusaders met lekkers uit eigen keuken. 'Zeg, ik wil ook een zoen. Vergeet deze kleine niet!'

De zussen Roos Tangkilissan (l) en Nel van Daalen tussen de American footballspelers van Amsterdam Crusaders in Nieuw-West. Beeld Marc Driessen

"Krijg ik geen kus van jou?' vraagt Roos Tangkilissan quasi streng.

"Tuurlijk, tante Roos!" Onhandig slaat de puber zijn ­armen om haar heen. Zijn jukbeen botst tegen haar oor. Tangkilissan tikt op haar wang: "Nee, hier!"

Dan geeft hij een overtuigende klapzoen. Achter hem staan zijn teamgenoten, net klaar met de training bij ­American footballclub de Amsterdam Crusaders. De shampoogeur in hun haren. Ook zij omhelzen de twee 'tantes' achter de bar.

Al 35 jaar bestieren de zussen Roos Tangkilissan-­Rantung en Nel van Daalen-Rantung als vrijwilligers de kantine van de Amsterdam Crusaders in Nieuw-West. Tangkilissan reddert achter het aanrecht en opent tupperwarebakjes met kipkluifjes, gehaktballetjes, rundvlees, groenten, gebakken rijst, gemalen nootjes en satésaus.

Zorgvuldig schikt ze het eten op een bord. Ze heeft alles die middag thuis al bereid. "In deze keuken is het ­behelpen, dus ik neem het mee in bakjes. Bovendien heb ik dan geen afwas hier," legt Tangkilissan uit.

Crusaderkoekjes
Ouders die de kinderen naar de training brengen, maken gretig gebruik van haar Indische maaltijden. "En de ­jongens zijn ook vaak hongerig na het sporten," zegt ze. Met zwarte viltstift is de prijslijst op de koelkast geschreven: 'koffie/thee €1,00, blikje fris €1,50, maaltijd van tante Roos: €7,50'. Zo vlak na de training vliegen de bestellingen ze om de oren: "Mag ik nog wat spekkoek, tante Nel?" "Heeft u een AA-drink voor me?"

Tangkilissan en Van Daalen komen oorspronkelijk van ­Bali, waar hun vader werkte als malaria-arts. Ze gaan er nog geregeld op vakantie om familie te bezoeken. Het grootste deel van hun leven wonen de zussen in Amsterdam, met man en kinderen - Tangkilissan heeft een dochter en twee zoons, Van Daalen heeft een zoon en een dochter. In 1983 ­kwamen ze door hun zoons bij de Amsterdam ­Crusaders terecht.

"Onze mannen hielpen in die tijd ook mee in de kantine. We sloegen geen training of wedstrijd over. In de bus, op weg naar ­uitwedstrijden, brachten we kratten vol eten en drinken mee. Een traditie waren de Crusaderkoekjes: drie-in-de-pan-pannenkoekjes," vertelt Van Daalen.Tangkilissan: "Sinds mijn man is overleden en de man van Nel verlamd raakte na een herseninfarct, staan wij ­samen in de kantine."

Drie keer per week haalt Tangkilissan haar zus met de ­auto op in Nieuw Sloten en rijden ze samen naar de ­Amsterdam Crusaders op Sportpark Sloten.

"Ik moet zeggen: die kleine kan nog goed rijden," zegt Van Daalen.

Haar zus schatert: "Klein ben ik zeker. Ik vertelde de ­dokter dat ik zo'n pijn in mijn lichaam had. 'Mevrouw, u krimpt,' zei hij. Toen hij me ging opmeten, bleek ik nog maar 1,38 m te zijn. Ik zei: 'Pardon?' Maar het was echt zo!"

Tangkilissan gebaart enthousiast naar Paul van der Kolff, de voorzitter van de club. "Paul! Jij weet nog wel hoe wij vroeger waren hè?"

"Jazeker," zegt Van der Kolff. "Ze kwamen hier binnen als twee mooie, grote vrouwen. En nu moeten we de barkrukken steeds hoger zetten om ze nog te kunnen zien."

"Tegen de tijd dat ik doodga, ben ik 1,20 m. Dan heb ik geen kist meer nodig!" zegt Tangkilissan lachend.

Van Daalen, terwijl ze thee zet: "Nou, lekker gesprek wordt dit."

Tangkilissan: "En je weet: ik wil een gouden kist."

"Mooi niet, veel te duur."

"Dan koop je maar goudverf."

Kelen schor
"Het heeft ook voordelen, hoor. Als ik in de winkel iets van een hogere plank moet pakken, vraag ik de knapste vakkenvuller of hij me wil helpen. 'Zal ik u even vasthouden, mevrouw?' zegt hij dan."

"Tante Roos weer aan het sjansen!" roept Van Daalen. "Zo is ze!"

"Soms komt er een andere vakkenvuller aan en zeg ik: 'Nee, ik wil alleen hem. Dan wijs ik naar die knappe.'"

Samen staan de dames achter de bar, klein en fel. Tang­kilissan met vuurrode lippen en zwart omrande ogen, Van Daalen wat lichter opgemaakt en met bril. Nu en dan ­druppelen breedgeschouderde American footballspelers binnen. De stoere koppen vormen een merkwaardig ­contrast met de twee kleine, opgeruimde zussen die hun bekers thee en water toeschuiven.

Op de club zijn de 'tantes' inmiddels een begrip. Al ­spelen hun zoons er niet meer, bij ­wedstrijden van het eerste elftal schreeuwen ze hun kelen schor om de spelers aan te moedigen. "Als ik thuiskom, heb ik vaak geen stem meer," zegt Van Daalen.

Iedereen kent inmiddels de rode Twingo van tante Roos, met de 'American Crusaders-crew'-sticker achterop. Als die in Maastricht gezien wordt, krijgt ze meteen appjes: 'Wat doet u in Maastricht, tante Roos?' "Mijn kleindochter had hem geleend," verklaart ­Tangkilissan.

Op onverwachte plekken horen ze soms ineens hese ­jongensstemmen achter zich: "Hé, tante Roos! Tante Nel!"

"We houden de jongens ook een beetje in de gaten. Laatst stond hier een knul aan de bar met zijn vriendinnetje. Twee maanden later had hij weer een ander bij zich. Ik vroeg: 'Van wie ben jij nu eigenlijk? Heb jij soms om de twee maanden een nieuwe?'"
"En staat er één te schreeuwen, dan zeg ik streng: 'Houd jij je mond eens dicht, luister naar tante Roos!' Dat doen ze dan ook."

"Maar het zijn wel schatjes, hoor," zegt Van Daalen. "Sommige jongens komen uit eenoudergezinnen die het niet zo breed hebben. Ze komen rechtstreeks vanuit school hiernaartoe en staan om half vijf al bij de kantine te wachten. 'Tante Nel, we hebben honger, mogen we vast wat eten?' Dan maken we gratis tosti's voor ze."

Altijd verliefd
Tangkilissan knikt: "Eén jongen kwam zelfs jarenlang bij ons thuis eten. Dat vond hij gezellig. Inmiddels is het een flinke vent van 24."

Dan is ze afgeleid. Een trainer komt binnen. "Ah, daar hebben we mijn grote vriend!"
Van Daalen: "Wie is bij jou nu geen grote vriend?"

De Indische zussen Roos Tangkillisan (l) en Nel van Daalen, vrijwilligers bij de American Footballclub The Crusaders. Beeld Marc Driessen

Het gaat die avond vaker zo: "Daar hebben we Rob, mijn lieffie. Zeg, ik wil ook een zoen. Vergeet deze kleine niet!" Van Daalen hoort het zuchtend aan. Blikken van ­jarenlange verstandhouding. Een leven lang trokken de twee met elkaar op. Samen gingen ze op stap, dansten ze rock-'n-roll op torenhoge hakken en gingen ze samen met hun gezinnen op vakantie.

"We zijn echt vriendinnen," zegt Van Daalen.

Hoewel ze allebei over een uitbundige ­vrolijkheid ­beschikken, waren ze als tieners heel verschillend.

"Ik las graag boeken, was echt een studiekind. ­Geschiedenis vond ik interessant. Dat trekt me nog steeds heel erg."

Tangkilissan: "Nou, mij niet."

"Roos was meer bezig met make-up, jongens en flirten."

Van Daalen geeft haar plagend een schouderduw: "En nog steeds: Tante Roos is altijd verliefd!"

Tangkilissan haalt haar schouders op: "Dat is toch ­gezond?"

"Nadat haar man was overleden, zeven jaar geleden, ­vertelde ik dat ik iemand voor haar had. 'Hij loopt wel met twee krukken,' zei ik daarna."

Van Daalen hikt van de lach bij die herinnering.

Tangkilissan ondergaat de hoon onbewogen. Ze laat een alarmhorloge zien dat ze van haar kinderen kreeg voor de veiligheid. "'Mama, je bent in West geweest,' hoor ik van ze. Dat is toch niet de bedoeling! Als ik een mooie man zie, doe ik hem af."

"We maken zoveel lol samen. Zo pepten we ook mijn man op na zijn herseninfarct. Hij kan nu weer lachen. En altijd moedigt hij me aan om naar de club te gaan, want dat doet me goed."

Zolang ze gezond zijn, willen de zussen doorgaan; ­Amsterdam Crusaders voelt als familie. Tangkilissan: "Na de dood van mijn man, was ik heel verdrietig, maar de club gaf troost. Die trekt ons ­overal doorheen."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden