Plus

Ronald Goedemondt: 'Onzin is mijn zuurstof'

Ronald Goedemondt (1975) is cabaretier. Hij is onder andere te zien in het sketchprogramma Sluipschutters. Vrijdag gaat zijn nieuwe show Geen Sprake Van in première in De Kleine Komedie.

Ronald Goedemondt Beeld Harmen de Jong

Tegelen

'Ik was vier toen ik er wegging, maar ik ben blij met mijn Limburgse roots. Limburgers zijn een beetje gek. Ze durven af te wijken. Het is binnen Nederland een soort schiereiland, omringd met alleen maar buitenland. Moet je je voorstellen hoe anders dat is? Ik kan ze er hier in Amsterdam altijd uitpikken. Dan dragen ze gele schoenen of hebben ze een tatoeage van een pinguïn met een grote kuif. Dan weet je: dat is een Limburger."

Tattoo

"Om de zoveel tijd overweeg ik het. Ik vind dat zo spannend. Dat ik naar mijn lijf kijk in de spiegel en denk: wauw, wat een canvas. Maar ik moet het niet doen, want ik ben zo snel verveeld. Al bedenk ik de allermooiste Maori-zon, dan zou ik na dag drie denken: een pinguïn met een Maori-zon.... Wat was de vraag ook alweer?"­­­­­

Koffie verkeerd

"Ja dat wil ik, en wentelteefjes. Heerlijk, ik kan eindeloos vreten, vreten en vreten. Dat is ook de enige reden dat ik sport. O, wacht, in wat voor beker komt de koffie verkeerd? In een glas? Mmm, dat is zonder oortje zeker. Heb je iets met een oortje? Een cappuccinokopje. Is dat doorzichtig? Ik wil niet zo'n soepkom. Nou ja, doe maar dat glas, fuck it!"

HTS

"Wauw, dat was me een partijtje dieptepunt in mijn leven, dat wil je niet weten. Ik wist niet wat ik wilde doen en mijn pa was een werktuigbouwkundig ingenieur. Mijn wens om iets met acteren te doen was taboe. Eigenlijk was alles met de kunsten taboe. Er moest een papiertje komen."

"Ik werd er doodongelukkig. Echt, je hebt nog nooit zo'n muizerig, terug­getrokken mannetje gezien. Ik was niet gehaat, ik was onzichtbaar. Je had de klas - allemaal jongens die vanaf hun vierde onder een brommer hadden gelegen - en dan die ene gast: ik. Het menselijk appendix. Ik heb twee jaar gedaan over mijn propedeuse, met als hoogtepunt een practicum lassen waar ik doods­bang voor was, want zo'n lasapparaat daar komt zo'n fucking steekvlam uit. Ik dacht: ik fik mezelf kapot en die tafel gaat eraan. Dat me dat lassen is gelukt, daar ben ik nog steeds trots op. Zweten jonguh!"

Eddie Murphy

"Ik was tien toen ik Delirious voor het eerst zag. Ik was totaal begeistert. Ik heb die videoband wel drie keer gehuurd bij de videotheek. Daarvoor droomde ik ervan acteur te worden in films. Ik was een kind van de jaren tachtig, dus ik verslond films als E.T., Back To The Future en alle films van John Hughes. Maar toen ik Eddie Murphy zag, dacht ik: dit wil ik. Die volledige vrijheid van expressie. Ik zat als kind al verhalen te verzinnen aan de keukentafel. Gewoon anekdotes liegen en toen bleek dat dus een beroep te zijn."

Abül

"Mijn allereerste optreden. Op mijn zoldertje in Eindhoven had ik wat steekwoorden op papier gezet, waaronder Abül. Die band Abel had toen de hit 'Ik doe de deur dicht' - zo heet dat nummer niet natuurlijk, maar zo noem ik het - en daar had ik een Turkse versie van ­gemaakt. Gezongen door Abül. Met dat briefje ben ik met de trein naar Amsterdam gegaan naar de openpodiumavond van het Comedy Café. Ik durfde niet en ben onverrichterzake teruggekeerd. Ik dacht: dit ga ik nooit durven. ­Alleen was het alternatief ondenkbaar. Een week later stapte ik het podium op."

Afwijzing

"Ik ben heel arrogant als het aankomt op humor. Ik weet of iets grappig is, of het overkomt dat is een tweede. Dat is een stukje communicatie. Als ik een zinnetje te weinig vertel, waardoor ze mijn idee niet snappen, dan kan ik dat aanpassen. Maar het idee an sich is grappig, dat weet ik zeker. Nou is dat niet helemaal waar, want ik zit er soms ook helemaal naast. Dan kun je krekels horen zingen in de zaal en ga ik helemaal kapot."

Geert Wilders

"Goeie oude Geert! Tja, wat moet je over Geert zeggen wat hij niet al over zichzelf heeft gezegd? Ik ben dol op hem. Je kunt niet genoeg typetjes in de politiek hebben. Toen ik die imitatie bedacht, stond ik onder de douche. Ik was een beetje aan het pruttelen - zoals je doet als je raar bent - en ineens was hij er."

"Ik had eerst iets bedacht wat best ­pretentieus was, omdat ik ergens vond dat ik als cabaretier ook een kritische blik moest kunnen werpen op de politiek. Micha Wertheim zei toen tegen me: Ronald, de imitatie is goed, maar dit ben jij niet. Daar ben ik hem nog steeds dankbaar voor. Mijn privépersoon vindt het inhoudelijke, politieke verhaal wel interessant, maar de persoon op het podium is een kind van zes. En dat vindt daar gewoon geen hol aan."

Beeld Harmen de Jong

Pancetta

"Zo had ik die show moeten noemen, maar het werd Spek. Een concessie ­vanuit onzekerheid. Dat de Vara het wilde uitzenden vond ik ongelooflijk. Wist ik veel of het tv-waardig was. Ik was zo blij dat de tamboerijnact aan het einde van de show de uitzending haalde, want daar had ik echt op geoefend. Tot bloedens toe, want de belletjes van die tamboerijn waren vlijmscherp.
De act is een bizarre mengeling van complete overgave, gepassioneerde bewegingen en totale onzin. Wie in de hel is er nou een tamboerijnspeler? Onzin is mijn zuurstof. En ik was zo trots dat ik die onzin op tv kreeg."

Neus

"Ik heb hem gebroken doordat ik op de speelplaats keihard op mijn gezicht ben gevallen. Heel veel bloed, gekrijs, een totaal verbijsterd schoolplein en een leraar die hem even stevig heen en weer bewoog en zei: nou, die is niet gebroken hoor. Een traumatische gebeurtenis."

"Doordat hij niet goed werd gezet, kreeg ik een gok en toen ging ik de pubertijd in. Ik wilde een nosejob en had al duizenden euro's op mijn rekening. Ik ben afgehaakt toen ik beelden zag van de operatie. Dat gaat echt met zo'n bijtel, tak tak tak, wist je dat?"

Wat de fack

"Is dat nou weer! Zeg ik dat vaak? Shit. Nondeju zeg ik ook veel. Dat is een beetje als de stok die je in zo'n oude Ford steekt om de boel aan te zwengelen. Fans vinden het heerlijk als ik het zeg, maar ik wil niet voorspelbaar zijn. Dan hoor ik de lach van herkenning van vorige programma's. Probleem is: ik heb het geheugen van een goudvis. Een rondje in de kom en ik ben het alweer kwijt. Als ik dus een tweede keer over komkommers praat, ben ik weer net zo enthousiast als de eerste keer. Mensen denken dat dat bewust is. Nee! Ik ben gemankeerd!"

Tuincentrum Osdorp

"Ja, daar krijg ik enorme binnenjeuk van. Net als de documentaire Pretpark Nederland van Michiel van Erp. Daarin zie je het allerheerlijkste en allerburgerlijkste van Nederland. Bussen vol vrouwen met André van Duinkapsels die gaan winkelen in Batavia Stad. Die saaiheid en het
zo lekker gedijen bij die eenheidsworst. Als ik daarnaar kijk, roept dat een mengeling van weerbarstigheid, agressie en verveling bij me op. Binnenjeuk. Als ik dat voel, ga ik grappen schrijven."

Vader

"Ik vrees dat ik echt een heel leuke vader ben. Jaloersmakend leuk. Tina Fey zei in Comedians In Cars Getting Coffee: 'I'm in charge of feces.' Hoofd stront. Die verdeling hebben wij thuis niet, maar ik doe wel het vuilnis."

"Ik kan mijn zoon niet leren om grappig te zijn, maar wel dat het voor zijn vader belangrijk is om te lachen. Hoeveel shit er ook is, als je op dat soort momenten gestimuleerd wordt om te lachen, word je komiek. Ik zie al wel dat hij komiekentrekjes begint te krijgen, dus als hij accountant wil worden, dan wordt hij wel een grappige accountant."

Jackie Chan

"Gisteren zat ik in een restaurant met ­allemaal balken, met daarboven een open ruimte en ik zei tegen mijn regisseur: hier zou Jackie Chan wel raad mee weten. Zelf boks ik bij Vondel Gym. Mijn leraar heet Dennis en die is vreselijk goed. En sadistisch. Hij kickt mijn ass, want ik ben nog heel erg aspirant. Jackie Chan zou springend en balancerend op die balken gaan knokken. Dat hij het voor elkaar krijgt mensen anders naar de werkelijkheid te laten kijken, bewijst dat hij iets fantastisch de wereld in heeft geholpen. Als ik teweeg kan brengen dat mensen die mijn show hebben gezien voor
altijd moeten lachen als ze een komkommer zien of langs een Sissy Boy lopen, is mijn missie geslaagd."

Therapie

"Ik ga nog steeds, maar ik meen het wel vanuit mijn tenen als ik tijdens deze voorstelling schreeuw: ik ben af! Ik ben al meer dan tien jaar bezig met verschillende therapievormen. Niet alles was even effectief en nuttig, maar alles bij elkaar opgeteld wel. Ik snap mijn gedragspatronen beter. Vroeger dacht ik dat ik terecht flipte. Ik zat een keer met mijn toenmalige vriendin in mijn Nissan Sunny en die auto was een bende. Overal snoeppapiertjes en lege koffiebekers. Op een gegeven moment pakte zij een gevulde koek en flikkerde de verpakking op de vloer van de auto. Pre-therapie Ronald ging helemaal los. Nu zou ik daar waarschijnlijk net zo kwaad om worden, maar zou ik kunnen uitleggen waarom ik dat niet prettig vind, in plaats van ontploffen."

Paulien Cornelisse

"Paulini! Ze is een goede vriendin van me, maar ook echt een inspirerende persoon. Ze heeft een perfecte uitingsvorm gevonden voor een verfijnd gevoel voor humor. Dat zit in haar columns, boeken maar ook in haar theatervoorstellingen. Ze is echt zo'n high energy person. Zelf haar boek uitbrengen en dan ook nog een kind baren. Hoe doet ze dat?"

Geen Sprake Van (Uitverkocht)
Vrijdag 22 en zaterdag 23 april (20:15)
Kleine Komedie

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden