Recensie

Roísín Murphy is troostend en unheimisch (*****)

Met Roísín Murphy weet je nooit waar je staat. In haar tijd als zangeres van het curieuze duo Moloko was dat al zo, en dat is onveranderd gebleven.

Roísín Murphy.Beeld .

Vier studioalbums maakte Moloko, maar in die relatief korte periode wisten zij en meesterbrein Mark Brydon meer genres aan te stippen dan veel artiesten in een heel oeuvre. Triphop, elektronica, ijzige drum 'n bass, pluizig warme flamencopop en melancholische break-updance: ze deden het allemaal, en het was allemaal even Moloko.

Drie soloalbums verder heeft zich voor Murphy zelf ook nog steeds geen definitief geluid afgetekend. Debuut Ruby Blue uit 2005 was een speelse, organische verzameling nummers samengesteld uit samples van alledaagse omgevingsgeluiden, terwijl opvolger Overpowered (2007) zich in de lijn van de meer rechttoe rechtaan-dancepop van Moloko-remix Sing it Back stortte.

Ongefocust is het geen moment. Wat alles bindt, is Murphy's hese, mild sensuele stemgeluid en haar vermogen om op alles wat ze doet haar eigen gekkige stempel te drukken. Hoewel ze acht jaar de tijd nam om zich te storten op volstrekt normale zaken als het baren van kinderen en de verzorging ervan, is dat stempel na al die tijd op het derde album Hairless Toys hetzelfde gebleven. Sterker nog: ze laat de directe dansvloerknallers van Overpowered grotendeels achter zich om een wat meer singuliere zijstraat in te slaan die een lossere, warmere update van Ruby Blue lijkt.

Dat is de beste beslissing die ze had kunnen nemen. Haar elegante vreemdheid krijgt op Hairless Toys op een heerlijke manier de ruimte. Dit is een chic, zelfverzekerd album waar alle tijd wordt genomen om acht nummers rustig uit te vouwen tot de volle potentie is bereikt.

Openingsnummer Gone Fishing zwelt van amorfe synthesizertonen aan tot wulpse downtempo met een surrealistische eb- en vloedwerking. Het bijna tien minuten durende Exploitation trapt af met een woeste drumsolo, om vervolgens in een minimalistische rivier van microbeats en klikjes te belanden en open te bloeien tot bezwerende droompop met een onderlaag van pure seks.

De ongrijpbare, onwerkelijke sfeer die als een rode draad door Hairless Toys loopt, is verslavend en woest aantrekkelijk. De lome funk van Uninvited Guest is bijna vloeibaar van structuur, en wordt boven zichzelf uitgetild door mysterieuze spookkoortjes en een haarspeldbocht in het midden, waardoor alles plotseling als een heliumballon de lucht in lijkt te zweven. Het titelnummer is een even unheimisch als troostend slaapliedje.

Troostend én unheimisch? In haar wereld kan het.

Op het even avontuurlijke als intieme Hairless toys vaart Roísín Murphy compleet op haar eigen gevoel voor logica. Dat is voor haar niets nieuws, maar nog niet eerder heeft het zoiets gelaagds en betoverends opgeleverd als hier. Haar eclectische hak-op-de-takgedrag mag dan een kracht van haar zijn: bij dit geluid zou ze tot aan het eind van haar carrière mogen blijven.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden