Plus Klapstoel

Roberto Payer: 'Ik heb me nooit gastarbeider gevoeld'

Roberto Payer (1951) is general manager van het Hilton Amsterdam en het Waldorf Astoria. Ook is hij mede-organisator van het Tulpenfestival en in het najaar van de PAN.

Roberto Payer, general manager van het Hilton Amsterdam Beeld Mark van der Zouw

Cordenons

'Een heel korte jeugd, ik heb weinig gewoond daar. Mijn familie woonde op één weg. Daar woonde mijn oma, dan mijn tante, mijn tante, mijn tante, mijn tante, mijn tante, mijn tante. Dus veel familie, vijftig kinderen en kleinkinderen, en voor Santa Lucia kwamen ze met paard en wagen en cadeaus."

"Een heel katholieke familie. Op mijn vijfde was ik misdienaar. Om zeven uur mocht ik de klokken luiden, in een prachtig wit vest. Ik deed ook ondeugende dingen, want als je jong bent, wil je ­altijd ondeugende dingen doen. We proefden altijd de wijn. Ja, in Italië is dat normaal. Dan krijg je als klein kind aan tafel al wijn en water. Ik hielp ook met druivenplukken en het persen in een ton. Ik had mijn onderbroek aan en ging ongeveer tot mijn nek in de druiven. Dat was heel mooi. Die geur! Die geur is mijn jeugd."

Kostschool

"Drie jaartjes. Bij de paters. Prima. Ik heb er niks vervelends meegemaakt. Wat wel problematisch was: ik had niet zo'n goed contact met mijn vader. Ik was een nakomertje, dus ik was zo jong en hij was zo oud. We praten over zestig jaar geleden, de relatie tussen een vader en zoon was totaal anders. Onze relatie was heel ­afstandelijk."

"Maar maar maar! Mijn moeder is 97 geworden en zij heeft veel dingen die mij dwarszaten, kunnen rechttrekken. Simpele dingen: waarom liep papa, als ik thuis vertrok, altijd weg? Je wilt je kind toch goedendag zeggen en een kus geven? Ze vertelde dat hij het vreselijk vond dat ik wegging en dan naar zijn kamer ging - huilen. Maar dat wilde hij niet laten zien, want dat vond hij een zwakheid."

Gastarbeider

"Als je hier komt en je bent negentien en je kent niemand en je wilt toch je carrière gaan opbouwen, dan denk je: jezus, hoe ga ik hiermee om? Maar ik heb me nooit gastarbeider gevoeld. Als je gevoel hebt van minderwaardigheid, dan reflecteer je dat."

"Je moet gewoon jezelf blijven en laten zien dat je een fantastisch persoon bent. En je moet Nederlands leren spreken. Als je niet genoeg aandacht besteedt aan het land waar je woont en je probeert jouw manier van leven op te dringen in jouw gastland, dan gaat het verkeerd."

Ladies' man

"Een ladies' man? Dat ben ik niet. Vrouwen vinden mij aantrekkelijk misschien, maar dat interesseert mij niet. Not my life. Natuurlijk, als man moet je ook voor jezelf zorgen, dat kan niet anders. Ik ben gek op pakken, dat is wel zo. Ik ga twee keer per jaar naar Italië en daar koop ik mijn kleren, mijn schoenen en mijn sokken. Dat vind ik gewoon heerlijk."

Barretje Hilton

"Heel simpel. Ik kwam aan in 1992 in het Hilton als directeur en de bar was overgenomen door een gezelschap dat mij niet beviel. Nou, hoe ga je daarmee om? Je kunt niet de bar sluiten. Dus ik ben ieder persoon die mij niet beviel dat persoonlijk gaan vertellen. 'Luister meneer, wat u doet, vind ik prima, maar niet hier. Ik kom niet aan uw werk, dan moet u ook niet aan mijn werk komen.' Ik heb nooit een probleem gehad. Nooit. Je moet ze respecteren, als mens, en ze niet confronteren waar anderen bij zijn, want dan gaan ze vechten."

"Ik had één keer een ­meneer, dat was echt een grote boef, met vier bodyguards. Toen die net even weg waren, ben ik bij hem gaan zitten. Ik zei: 'Ik vind het heel vervelend, maar u komt aan mijn geld. U wilt toch ook niet dat ik aan uw geld kom?' Hij kijkt me aan en zegt: 'Ik vind het zo prettig dat u het mij in mijn gezicht vertelt, dat heeft nog nooit iemand gedaan - ik kom nooit meer terug.' Ik zal nooit vergeten, ik ging naar buiten en stond gewoon te trillen. Nooit meer teruggekomen, nee."

'Ik vind het zo interessant dat er zoveel producten zijn waar Nederlanders niet trots op zijn' Beeld Mark van der Zouw

Herman Brood

"Die man was zo intens! Hij trok zich van niemand iets aan. Van mij wel. Hij had een periode met een papegaai. Mensen klaagden daar wel eens over. Ik zei: 'Herman, ik vind het prima, maar als je papegaai begint te poepen, is het tijd om weg te gaan.' En dan ging hij."

Haring

"Ja, een bijzonder verhaal. Vierentwintig jaar geleden was er alleen een haringparty op Nijenrode, een kleine party. Ik begreep dat niet. Zo'n belangrijk moment voor Nederland en dat we daar dan niet meer aan doen. Toen begon ik een haringparty in het Hilton. Het begon met vijftien mensen en een karretje, en het is nu wat het is. Haring is fantastisch, ik heb er dit jaar acht gegeten. Ik vind het het einde. Fingerlicking good."

"In Italië heb je de vino novello. Het gaat niet om de nieuwe wijn, het is een moment om feest te vieren voor een product dat typisch van jou is. En daar moet je trots op zijn. Nederland moet trots zijn op haring!"

Waldorf Astoria

"Mijn droom. De eigenaar van het gebouw is ook de eigenaar van het Hilton. Ik ken de familie redelijk goed, we zaten een keer te eten en ik had gehoord over de nieuwe lijn van het Hilton, the luxury line. Ik zei: 'We moeten een Waldorf Astoria doen in Amsterdam!' Dat vond hij een goed idee. En nu is het een succes. Op tijd geopend, binnen het budget en het eerste jaar meteen winst, zeven maanden na de opening twee Michelinsterren en gekozen tot beste hotel ter ­wereld binnen het Hiltonconcern."

"Toen dacht ik: ik ga weg, ik ben 65 jaar. December vorig jaar zou ik met pensioen gaan, maar ze hebben me gevraagd twee jaar extra te doen. Het is tijd om weer naar het Hilton te kijken. Ik heb twee ­verbouwingen gedaan, de laatste was in 1998, en misschien gaan we er nu voor de derde keer doorheen."

PAN

"De grootste antiek- en modernekunstbeurs in de RAI, in november, en die ga ik organiseren. Er komen veertigduizend bezoekers. En niemand begrijpt: waarom Roberto Payer? Wat weet hij nou van antiek? Maar wat denk je dat ik elke dag doe in mijn hotel? Evenementen, positionering, marketing, ik doe niet anders. Ik ben geen moderne kunst- of antiekkenner, maar dat hoeft ook niet, daar zijn andere mensen voor."

"Ik ga het twee jaar doen, maar dan moet er wel iets gebeuren, want ik vond het saai en altijd hetzelfde. De beurs was een beetje ingeslapen, dus de indeling gaat veranderen. Als je binnenkwam, had je in het midden bijvoorbeeld een heel groot eten- en drinken­festijn. Maar je komt toch voor het antiek en de kunst? Het moet wel een beurs blijven. Dat soort dingen."

Tulpen

"Een ander echt Hollands product. En dat vind ik zo interessant aan Nederland: er zijn zoveel producten waar Nederlanders niet trots op zijn. Nederland is van oudsher gewend dingen te kopen en door te verkopen, en daarom worden eigen producten niet genoeg gewaardeerd. En daarom moeten we tulpen laten zien."

"Saskia Albrecht kwam met het idee voor het Tulpenfestival. Want iedereen zingt wel Tulpen uit Amsterdam, maar als je naar Amsterdam komt, moet je voor tulpen naar de Keukenhof. Daarom roep ik ook alle Amsterdammers op: zet een pot tulpen voor je raam. Is toch heerlijk? Kost twee keer niks en ze zijn zo vrolijk. Ik had dit jaar honderdvijftig tulpen in mijn tuin. Nee, in mijn achtertuin. Maar je huis kun je openstellen, hè?"

Venetië aan de Amstel

"Ik vind niet dat het te druk is, maar het moet wel beter gereguleerd worden. Politiek is niet voor-denken, het is na-denken. Eerst beslissen ze iets, daar zitten consequenties aan en dan gaan ze daar achteraf over nadenken."

"In Het Parool was een rubriek Als ik de burgemeester was... Ik heb daarin gezegd dat ik zou zorgen dat de fietsen en brommers goed gereguleerd worden. Anders krijg je een tweede Italië, een soort Rome en dat is gewoon anarchisme. Ik zei dat vijftien jaar geleden. Betere fietspaden, betere parkeerplekken. Daar moet je over nadenken. Niet nu, maar toen."

Nice

"Een ramp. Onbegrijpelijk voor mij hoe het mogelijk is dat een vrachtwagen die avond op die straat kon komen. Ik snap al niet dat je mensen wil doodmaken om het doodmaken, maar hoe kan je het toelaten? Hoe kon die vrachtauto daar komen? Ik begrijp het niet. Er is geen enkele god die ons vertelt dat we moeten doden."

Coup

"Moeilijk om over politiek te praten als je daar niet woont en de achtergronden niet kent. Ik ben vaak in Turkije geweest en persoonlijk vind ik dat religie de laatste jaren een te grote rol speelt. En dan zijn er altijd mensen die een tegenreactie geven."

"Ik vind het vervelend als één persoon te veel doordrukt wat hij wil, en de democratie wordt aangetast. Ik ben een democraat, ik ben ook links, dat weet iedereen. Er zijn veel zwakkeren in de maatschappij en die moeten geholpen worden, en zo hoort het. Onderdrukking is niet prettig."

Jay Hardway

"Ik vond hem een sprankelend persoon. Maar het is happy for a few years, hè. En dan? Deejays zijn de grote helden geworden, maar het is wel een trend en trends gaan dood. Misschien tien jaar en dan is het over. Misschien ben ik een trut, maar ik ben altijd vooruit aan het plannen voor de toekomst."

"Ik ben nu al bezig mijn graf te bedenken. Ik wil begraven worden op Zorgvlied en daar ben ik nu al mee bezig. Dat moet je plannen! Ik ga dood, dat is de enige zekerheid die je hebt."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden