PlusColumn

Rob, bedankt, maar we redden het prima zonder jou

Johan FretzBeeld Floris Lok

Omdat veel Amsterdammers graag een vrouw als burgemeester willen, leek het Rob Oudkerk een goed idee om voor de baan te solliciteren.

Rob is geen vrouw, maar hij kent er wel een paar. Rob is heel erg voor transparantie, daarom ­solliciteert hij niet in stilte, want ook al schaamt hij zich voor zijn verleden, hij rakelt het middels een open brief graag even op.

In de brief maakt hij ons deel­genoot van zijn 'grootste mislukkingen'. Feitelijk is het een overzicht van alles wat hij in zijn politieke leven niet goed heeft gedaan, met telkens de toevoeging dat hij juist daarom zo­ ­geschikt is.

Rob Oudkerk heeft het over een roeping. Als politici het over een roeping hebben, ben ik ­altijd erg op mijn hoede. In dit geval moest ik vooral heel hard lachen.

Oudkerk schrijft over 'een innerlijke stem die nooit is verstomd'. Ja, we weten dat Rob een innerlijke stem heeft die soms sterker is dan hijzelf, dat is nu precies de reden dat hij van het politieke toneel is verdwenen.

De huidige schandpaalcultuur lijkt er soms toe te leiden dat mensen geen tweede kans meer krijgen en voorgoed in het ­hoekje der verstotenen belanden. Daar is bij Rob Oudkerk echter geen enkele sprake van, niemand hoeft medelijden met hem te hebben.

Hij heeft zijn maatschappelijke carrière ­allang weer op de rit, ik vermoed dat de meeste mensen hem dat ook gunnen. Het is lang geleden, geen mens is onfeilbaar. Maar vergeven is iets anders dan vergeten.

Wie als wethouder aan heroïne verslaafde prostituees ­bezoekt, komt daarna niet meer in aanmerking voor het hoogste ambt van de stad. Zo simpel is het, dat legde Matthijs van Nieuwkerk in DWDD al eens haarfijn uit aan Oudkerk, toen die in 2010 reeds overwoog te solliciteren.

Een fragment dat, wanneer je het weer ziet, overigens doet terugverlangen naar de tijd dat politici nog eens bij DWDD aanschoven, want in weerwil van zijn positivo-imago is Matthijs op zijn best als hij de hoogmoed, ­ijdelheid en hypocrisie van de macht fileert.

Wie de brief goed leest, ziet dat Rob Oudkerk zichzelf na al die jaren in feite nog altijd als ­grootste slachtoffer beschouwt van zijn eigen misstap. Een ­veelvoorkomende aandoening onder machtige mannen van zijn leeftijd.

Het doet denken aan Bill Clinton, die deze week in een tv-interview over de ­Lewinsky-affaire en het ­#MeToo-tijdperk vooral met zichzelf te doen had.

Rob Oudkerk vraagt ons om genade, maar gaat eraan voorbij dat hij die genade allang heeft gekregen.

We zijn hem verder niets ­verschuldigd. Zijn roeping is vooral een roep om aandacht en bovendien een belediging voor de andere kandidaten.

Rob, ­bedankt voor je brief, maar we redden het, net als in de afgelopen veertien jaar, prima zonder jou. Straks met een sterke vrouw aan het roer.

Reageren? j.fretz@parool.nl

Johan Fretz is schrijver en theatermaker. Hij heeft een wekelijkse column in de krant.

Lees ook: Lezers over sollicitatie Oudkerk: 'En dan lachen wij om Trump?'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden