Review

Richting West ****

null Beeld

Regie: Nicole van Kilsdonk
Met: Susan Visser, Stefan Rokebrand, Koen Borkent, Viggo Waas

In het eerste shot van de Nederlandse speelfilm Richting West zien we Susan Visser, die hier de alleenstaande moeder Claire is, in de vensterbank van haar Rotterdamse woning zitten en naar buiten staren. Het licht is bleek en hard, de camera zit dicht op haar huid en we zien dat ze geleefd heeft; ze heeft toppen en dalen achter zich en we weten meteen waar we ons op de curve bevinden. Op het antwoordapparaat lopen felicitaties voor haar verjaardag binnen. Ze neemt een schep uit een pot met pindakaas en haar ogen vullen zich met tranen.

Richting West is een mooie, persoonlijke film van Nicole van Kilsdonk, waarin ze een jaar uit het leven van Claire beschrijft, een vrouw die er na een scheiding alleen voor staat. De film wordt gedragen door Susan Visser (beter bekend van Gooische vrouwen) die vrijwel elk moment in beeld is en overtuigt met het portret van een vrouw die haar verdriet diep heeft weggestopt en vast van plan is zich niet meer door het leven te laten kwetsen.

Ze ontmoet nieuwe liefde Thomas (Stefan Rokebrand), die ook nog eens goed met haar zoontje Milan kan opschieten (Koen Borkent), maar het loopt ook zomaar weer af, niet omdat er grote dramatisch dingen gebeuren, maar omdat hij zich niet helemaal kan geven. ''Mijn hart zit op slot,'' zegt hij. ''Wat is dat voor een tekst?'' zegt zij wanhopig.

Van Kilsdonk, vooral bekend van lichte films als Zadelpijn en Hoe overleef ik..., zocht voor Richting West een vorm die we in Nederlandse speelfilms niet zo vaak zien. Ze geeft zelf toe dat de vorm van Hou Hsiao-Hsiens Voyage du ballon rouge, over een alleenstaande moeder en kind in Parijs, een inspiratiebron was.

Richting West is opgebouwd uit lange takes, waarbij je de indrukken krijgt dat je flarden van een leven te zien krijgt. En niet per se de dramatische 'scharnierpunten', maar soms alleen de aanloop of de afloop. En het werkt, doordat er mooi gespeeld wordt en de authenticiteit van het verhaal in de kleine momenten zit. De lange stilte in het huis na het dichtgooien van een voordeur en de blik die Claire op haar zoontje werpt als ze beiden in de auto meebrullen met het nummer Meisjes van Raymond van het Groenewoud en de regel 'Meisjes/ ze komen zelden klaar, mijnheer' langskomt.

De film eindigt een jaar later. Door de hele film zien we uit het raam geschoten beelden van mensen die op straat lopen. En zo eindigt de film ook, ditmaal met vocale begeleiding van Carla Bruni die Tout le monde zingt. Strekking van het nummer: iedereen jaagt het geluk na en iedereen heeft dromen die niet uitkomen. En dat vatten we dan maar als troost op.

Noch Van Kilsdonk noch Susan Visser werd op het afgelopen Nederlands filmfestival zelfs maar genomineerd voor Richting West, wat we met terugwerkende kracht een vergissing mogen noemen. Weet u overigens wie wel wonnen? Dat bedoelen we maar. (MARK MOORMAN)

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden