Theodor Holman

PlusColumn

Reviaanse kitsch en symboliek, maar o, wat prachtig gedaan

Theodor HolmanBeeld Wolff

Loro (Zij), de nieuwe meesterlijke film van ­Paolo Sorrentino (van onder meer La Grande Bellezza en Il Divo), gaat gelukkig weer over macht, seks, leegheid, deca­dentie, lijden, liefde, de zin van het leven en over Silvio Berlusconi.

Ergens was er een zinnetje in een recensie - in Italië of in Nederland (ik kan het niet meer terugvinden) - dat me trof en dat ongeveer luidde: 'Het lijkt wel of Sorrentino eerder voor dan tegen Berlusconi is.' Dat vond de recensent, die graag duidelijkheid had gehad, een negatief puntje.

Berlusconi wordt geweldig gespeeld door Toni Servillo, die met zijn ex-vrouw en met Silvio zelf had gesproken. Als grote verleider, altijd met een glimlach, totaal leeg, aandoenlijk kinderachtig en sentimenteel. Een man die door het leven gaat als lam en leeuw, als een vlinder, als een rat, en die een heilige wil zijn.

Die dieren worden door Sorrentino dan ook ruim gebruikt. De film begint met de dood van een lam - Agnus Dei - en eindigt met de redding van het beeld van Jezus uit de kathedraal van L'Aquila, waar net een allesvernietigende aardbeving had plaatsgevonden.

Reviaanse kitsch en symboliek, maar o, wat prachtig gedaan. Uiteindelijk wordt alles wat Berlusconi aanraakt een ruïne. Zijn liefdes, zijn vrienden, zijn land en uiteindelijk hijzelf. In zijn tuin heeft hij een vulkaan laten aanleggen die op afroep vuur spuwt, maar waar niemand naar wil kijken. Ja, hijzelf. Is Sorrentino voor of tegen Berlusconi?

Je krijgt inderdaad op sommige momenten medelijden met Silvio. Als hij een meisje van twintig probeert te verleiden dat hem afwijst ('Je ruikt als mijn opa'). Als hij als harem­dame zijn vrouw weer eens wil verleiden, als hij gaat zingen en schuine moppen gaat vertellen.

Medelijden is iets wat Sorrentino altijd onderstreept als het om grote leiders gaat die door hun macht het contact met de samen­leving hebben verloren. Dat was zo bij Andreotti en dat is zo bij Berlusconi.

Je zou als bezwaar kunnen hebben dat Sorrentino zijn thematiek soms te duidelijk in beeld brengt. Het verlies van de onschuld, het medelijden, de leegheid, het gedrag van de oude man met de meisjes als vlinders om hem heen - maar hij doet dat zo smaakvol dat het je niet onberoerd kan ­laten.

Een feest is nooit een feest bij hem, liefde nooit liefde, seks nooit seks en het leven nooit alleen maar la dolce vita.

Lees de recensie van Het Parool: Loro viert de overdaad van Silvio Berlusconi

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden