Remco Campert (88) stopt met schrijven

Remco Campert stopt met schrijven. De oude meester is moe en broos en heeft meer dan genoeg geschreven. Het is gedaan.

Remco Campert.Beeld anp

Hoe eenzaam zal die schrijfmachine zich nu voelen?

Niet meer de aanraking van die handen die een vel papier in de schrijfrol draaien, die vingers zien aankomen die op de toetsen zullen slaan, wachten op de duw tegen de wagen. De beweging voelen waarmee het papier uit de machine wordt gerukt.

Remco Campert zal niet meer achter zijn schrijfmachine gaan zitten, peinzend, een sigaret brandend in de asbak. Remco Campert is uitgeschreven. Het is gedaan, het is op. De oude handen liggen in de schoot.

Hij is 'moe en oud en heeft genoeg geschreven', laat zijn familie via zijn uitgeverij De Be­zige Bij weten.

Hij heeft zijn rubrieken in weekblad Elsevier (Dagelijksheden) en de Volkskrant (Somberman, en een poëziebeschouwing op ­zaterdag in Sir Edmund) opgegeven. Er is geen directe medische reden om te stoppen met werken, is bekendgemaakt.

Niet vaak
Dit einde van een schrijverschap is ook echt het einde, want De Bezige Bij liet weten dat er geen nieuw materiaal van de schrijver meer op de plank ligt. De poëziebundel Open ogen, die dit jaar nog uitkwam, is zijn laatste wapenfeit.

Het gebeurt niet vaak, zo'n aangekondigd einde. De Amerikaanse schrijver Philip Roth (1933) liet in 2012 weten dat hij stopte met schrijven. Hij was de passie voor het schrijven verloren. Wellicht geldt dat ook voor de vier jaar oudere Remco Campert.

Virtuoze stijl
De schrijver-dichter-columnist debuteerde in 1950 met zijn dichtbundel Ten Lessons With ­Timothy, die hij in eigen beheer uitgaf en in de straten van Parijs probeerde te slijten.

Zijn of­ficiële debuut, Vogels Vliegen Toch, verscheen een jaar later. Vanaf dat moment bouwde Campert met zijn losse, humoristische, onnadruk­kelijke, maar virtuoze stijl aan een indrukwekkend oeuvre, waarvan Het Leven is Vurrukkulluk uit 1961 en Een Liefde in Parijs (2004) slechts een paar hoogtepunten zijn.

Het leven is Vurrukkulluk is onlangs verfilmd. In die vroege roman zat al alles wat zijn werk kenmerkte: de onbestemdheid van het leven, humor, melancholie, ironie, satire. Het is ook nooit meer uit zijn werk verdwenen.

Volgens vriend Jan Mulder - ze schreven jarenlang de rubriek CaMu in de Volkskrant - kampt Campert met verschillende ziekteverschijnselen.

"Het is een totale vermoeidheid. Een keer een kleine verkoudheid, tegen een longontsteking aan. Hij is redelijk broos, hè. Het elan verdwijnt dan. Achter de typemachine zitten is hem nu even te vermoeiend. Paradoxaal genoeg was dat ook de drijfveer van zijn leven. Hij kan niet zonder."

Campert voelde zich volgens Mulder meer dichter dan romancier. "Hij is een poëet. Ik heb altijd genoten van zijn stijl. Een wending ín een zin, of ná een zin. Dan komt er een regel overheen die je van schoonheid in de war brengt."

Dichten
In 2017 onthulde Campert een deel van zijn verzetsgedicht Iemand Stelt een Vraag op de gevel van het pand van De Bezige Bij. Bij die gelegenheid, rokend en rode wijn drinkend, liet hij weten dat hij nog aan nieuwe gedichten werkte.

Op de vraag of het hem levendig hield, dat dichten, antwoordde hij: "Het houdt me levend."

Nu is hij gestopt met dichten. En de schrijf­machine op de werkkamer van Remco Campert is werkloos. Het eerste stof is al op de toetsen neergedaald. Eeuwig zonde.

Lees ook: Remco Campert: 'Mijn herinneringen zijn mijn goudmijn'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden