Recensie

Regiedebuut Lost River van Ryan Gosling bevat bizarre genrefilmelementen (****)

In Lost River scheppen een Canadees en een Belg een Amerikaanse mythe, waarin de gevolgen van de kredietcrisis van 2008 een duistere, apocalyptische dimensie krijgen. 

Still uit de film Beeld Lost River
Still uit de filmBeeld Lost River

De Canadees is debuterend regisseur en scenarioschrijver Ryan Gosling, die als acteur een sterstatus verwierf; de Belg is de getalenteerde cameraman Benoît Debie, die de film een oogstrelende infernale grandeur geeft.

One week only
Na een geruchtmakend negatieve ontvangst in Cannes vorig jaar en een marginale uitbreng in de Verenigde Staten, krijgt Goslings debuut een merkwaardige behandeling van de Nederlandse distributeur: de film is slechts een week in de bioscoop te zien. Men noemt het een one week only release, maar die poging het dumpen van de film als een exclusief evenement te promoten, verhult niet dat men er blijkbaar geen vertrouwen in heeft.

Is er iets fundamenteel mis met Lost River? Niet bepaald. En al helemaal niet bij een vertoning op een groot doek, waar de beelden van Debie optimaal tot hun recht kunnen komen. De cameraman maakte eerder indruk met zijn fotografische benadering in Irréversible, Calvaire, Innocence en Spring Breakers, en pakt in Lost River weergaloos uit met nachtopnamen en sfeervol clair-obscur dat aan de schilderkunst verwant is.

Schulden
In die duistere wereld richt Gosling zich op een door schulden geplaagde alleenstaande moeder, haar twee zonen en hun buurmeisje, die in het verpauperde en goeddeels vervallen stadje Lost River ten onder dreigen te gaan. Ze dragen namen als Billy, Bones en Rat, worden belaagd door een schurk die Bully heet, en wonen tussen verlaten, deels overwoekerde puinhopen, die Gosling in en rond de failliete Amerikaanse stad Detroit vond.

Het rechtlijnige scenario ontbeert diepgang, maar volstaat als een sprookjesmetafoor voor het Amerika dat na de hypotheekzeepbel volkomen uit het lood hing. Gosling voegt er bizarre genrefilmelementen aan toe en grijpt daarin terug op Japanse sm-curiosa, Italiaanse horrorfilms en de Franse Grand Guignoltraditie, waarbij hij burlesque shows met theatrale bloedbaden vermengt.

De Deense filmmaker Nicolas Winding Refn, die Gosling in Drive en Only God forgives regisseerde, zal het ongetwijfeld met instemming bekijken. Het valt niet uit te sluiten dat Gosling in diens persoonlijke filmcollectie inspiratie zocht en vond. Dat verklaart waarom Lost River een beetje overkomt als een omgevallen dvd-kast uit de cultvideotheek. Dankzij het schildersoog van Benoît Debie wordt het rariteitenkabinet toch een fraai organisch geheel, dat zich niet achteloos of honend laat negeren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden