Column

Ramses

THEODOR HOLMAN

Vermoedelijk was het 1968. Het huis van de familie Vesseur in de De Lairessestraat. Er waren veel jongens in huis, want de zusjes Vesseur waren prachtig. Vader Vesseur was decorbouwer en had die avond net de maquette gemaakt van De Spaanse Brabander.

Het was een licht, kleurrijk huis, herinner ik me. Ik was verliefd op Willemijn, maar durfde dat niet te zeggen. Ze ging met een jongen die J. G. heette. Hem zien was begrijpen waarom ik geen kans bij Willemijn maakte.

Opeens ging de bel. Iemand deed open, en opeens stond Ramses in de kamer.

''Wat een mooie mensen,'' zei hij tegen ons, en wij dachten over hem: ''Wat een mooi mens.''

Daar stond een zanger, een dichter, een schilder, een voorbeeld.

Waren zijn ogen opgemaakt? Had hij net gehuild? Hij leek te lachen door een waas van onzichtbare tranen. Hij vroeg om wijn.

In het huis van de familie Vesseur stond de piano bijna tussen de schuifdeuren. Ramses zette zijn glas wijn op de piano. Stak een sigaret aan, ging achter de piano zitten en speelde, met die sigaret tussen zijn linker wijs- en middelvinger geklemd, een reeks akkoorden.

Hij zette de toon van een leven dat wij wilden leven, hij componeerde op dat moment de muziek die wij constant onder de toekomstige film van ons leven wenste te horen. Af en toe tipte hij de as van zijn sigaret en nam hij een slok wijn.

Opeens begon hij te zingen.

Hij improviseerde te tekst. Ik weet het niet meer precies - eerst losse woorden, dan zinnen, vreemde zinnen, maar ik herinner mij dat er opeens een regel ontstond - ik heb er later nog in zijn liedjes naar gezocht maar hem niet gevonden:
''Ik vind je zo mooi, maar hoe zeg ik dat anders. Ik vind je zo anders, maar hoe zeg ik dat mooi.''

Hij herhaalde dat steeds maar.

''Ik vind je zo mooi, maar hoe zeg ik dat anders. Ik vind je zo anders, maar hoe zeg ik dat mooi... Ik vind je zo mooi, zo mooi, maar hoe zeg ik dat anders, ik vind je zo anders, zo anders, hoe zeg ik dat mooi...''

En ik stond naast Willemijn, en keek naar Alma K.- op wie ik eigenlijk ook was, maar zij was met Bob.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden