Ramadan

ASIS AYNAN

Vandaag gaat de derde week van de ramadan in. Hoeveel dagen deze vastenmaand nog zal tellen, is niet duidelijk, dat hangt van de maan af. De wachter van de aarde kent een omlooptijd van 29 of 30 dagen per maankering.

De islamitische wereld gaat er prat op dat die één hechte geloofsgemeenschap (umma) is, maar wanneer de eerste potentiële vastendag nadert,
begint een politiek spel tussen dictaturen. Libië begon dit jaar op een zondag met ramadannen, één dag eerder dan Saoedi-Arabië (het land dat één en direct de allerbelangrijkste profeet van de islam voortbracht) en Marokko had pas dinsdag zin om de heilige maand te ontmaagden. Veel umma-dromers vinden de verdeeldheid een smet. Ik vind de verscheidenheid, zo dun als een grasspriet, een opluchting.

Nederland is geen islamitisch land, maar traditioneel laten Nederlandse moslims de eerste en de laatste vastendag door Saoedi-Arabië bepalen. Behalve de Nederlandse Turken, want die laten hun hongerstaking door Turkije bepalen. Vaderlandsliefde heet dat. Ik schreef zojuist hongerstaking, zo noemt mijn oom de ramadan. Humor heet dat.

Jarenlang heeft één van mijn vrienden niet gevast en dat is geen bijzonderheid, maar Ali had de eigenaardige eigenschap om tijdens de ramadan zijn boodschappen uitsluitend bij Marokkaanse en Turkse winkeltjes te halen. Hij stapte kauwend een groenteboer of een slagerij binnen, liet zijn kaken opzichtig op en neer gaan en zei dan: ''Salam aleikum gelovigen, hoe gaat het met de ramadan?'' Vaak kreeg hij te horen wat die kauwgom in zijn mond deed. ''Maar dit is suikervrije kauwgom en ik slik de gom niet door!'' zei hij dan op een hysterische toon.

Vanaf dag één van de vastenmaand zijn overal in het land eetbijeenkomsten om het vasten na zonsondergang te verbreken. Op die manier wordt geprobeerd moslims en niet-moslims dichter bij elkaar te brengen.

Ik las enige tijd terug op de opiniepagina van de Volkskrant een stuk van Farid Aouled-Lahcen, een opbouwwerker. Hij wil dat de overheid stopt met het subsidiëren van allerlei ramadanfestivals. Volgens hem zijn al die soepfeestjes niets anders dan netwerkbijeenkomsten die bevolkt worden door usual suspects.

Een groot deel van die ontmoetingen wordt georganiseerd in het kader van het
Ramadan Festival: een evenement van een commercieel kantoor (Mexit) dat haar bestaan dankt aan de schatkist van de staat, zoals veel bureautjes die in de publieke ruimte opereren.

Aouled-Lahcen neemt het de organisatoren van het Ramadan Festival kwalijk dat zij de heilige maand vercommercialiseren. Mij kan heel het Ramadan Festival me aan mijn dikke doorvoede reet roesten, maar Mexit is een commerciële instelling en het zou raar zijn als geld níet de drijvende factor zou zijn.

Ook vindt de opinieschrijver het vreemd dat een tijd van onthouding en bezinning niets anders blijkt te zijn dan een luxe schranspartij die door goeduitziende piemels en lekkere wijven wordt bezocht, die zich niets gelegen laten aan de minderbedeelden die in de rij staan voor de gaarkeuken van het Leger de Heils. En dat is een waarheid als een koe.

Ik ben weleens bij zo'n gratis iftar geweest. De eetbijeenkomst werd georganiseerd in het stadsdeelkantoor van Slotervaart. Er waren alleen hoge loonschalen aanwezig.

Daarnaast vraagt de schrijver zich af hoe het nu zit met de scheiding van kerk en staat. Mag de overheid religieuze soepkommen vullen? Twee van de drie regeringspartijen hebben een religieus fundament en het zwaar discriminerende SGP blijft vrolijk staatssubsidie ontvangen. Scheiding van kerk en staat?

Ik denk dat het Farid Aouled-Lahcen om iets anders te doen is, maar daar volgende week meer over.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden