Column

Ramadan, de (schijn)heiligste maand van het jaar

Op de laatste dag van Id-al-Fitr stoft Mano Bouzamour de column die hij vorig jaar over het Suikerfeest schreef nog eens af.

Mano Bouzamour. Beeld Het Parool

Ramadan. Als je de meeste mensen die eraan meedoen moet geloven, is het een maand van compassie. Bezieling. Berusting. Samenzijn. Zelfreflectie. Inkeer. Familie. Respect. Aalmoezen. Solidariteit met de hongerige daklozen. En nog meer van dat gezapige gelul. Hoogtepunt van de maand is het Suikerfeest. De beloning na een maand lang liefdadig lijden.

Mijn vader wekte mij dan vroeg in de morgen. Mijn zussen versierden elkaars handen met henna terwijl ze roddelden over hun vriendinnen. Moeder streek in de woonkamer onze witte djellaba's terwijl ze een liedje neuriede. Urenlang was ze bezig geweest het ontbijt klaar te maken: ze had minuscule zweetdruppels op haar gezicht, alsof ze door een nevelwolk was gelopen. Op tafel lagen flensjes, pannenkoeken en donuts, in honing gedoopt en besprenkeld met suikerpoeder.

In de moskee zong ik met de imam een mantra mee; de hele week zou die in mijn hoofd echoën. Na het gebed knuffelden en kusten de gebedsgangers elkaar.

Daarna bleef je even thuis, keurig knikkend naar de familie en kennissen die van heinde en verre kwamen. In de middag bezocht je oudere, kreupele familieleden die niet in staat waren om te lopen noch praten. In de avond relde je met je vriendjes de boel bij elkaar. Een beetje stoom afblazen na al die vervelende verplichtingen. Wel hadden we van ooms en tantes geld gekregen om leuke dingen te doen. Meestal gingen we naar een dure snackbar in de Utrechtsestraat of de McDonald's. Daarna gingen we een filmpje pakken in één van de zwaarbeveiligde bioscopen in het centrum.

De jeugd uit verschillende buurten van Amsterdam kwam daar bijeen. Dat zorgde weleens voor opwinding. Bereden politie, beveiligers en buurtvaders stonden streng maar schichtig voor zich uit te staren. Tegenover de bioscoop stonden journalisten met cameramannen als scherpschutters in positie om het jaarlijkse spektakel vast te leggen. Dat zorgde er weer voor dat capuchons over de opgeschoren hoofden werden getrokken. De politiepaarden merkten dat op en begonnen een beetje te briesen en steigeren. En net op dat moment liep er een bioscoopzaal leeg en deden de jongens de vurige vechtscènes op straat na...

Door al dat machtsvertoon werd je bijna ertoe gedwongen om je te misdragen. Deed je dat niet, dan waren al die waakzame lieden voor niks komen opdagen! Het klinkt misschien gek maar het gaf een zekere erkenning. We vonden waar we naarstig op zoek naar waren. We werden serieus genomen.

Het Suikerfeest werd afgesloten met een bevredigend bezoekje aan de hoeren. Compassie en respect liet je een paar minuten achterwege. Prostituees verdienen tijdens het Suikerfeest genoeg geld om in één klap Griekenland uit de schulden te helpen.

Ramadan, de (schijn)heiligste maand van het jaar.


Wilt u reageren op dit artikel? Dat kan! Scroll een beetje naar beneden om een reactie te plaatsen of stuur een mail.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden