PlusKlapstoel

Radiomaker Sagid Carter: ‘Ik kom opgeladen de studio uit’

Sagid Carter (1994) is radiomaker. De Volkskrant riep haar uit tot Mediatalent van 2020. Sinds 1 april presenteert ze het dagelijkse VPRO-latenightprogramma 3voor12 radio op 3FM, waar ze op zaterdag ook Club Carter maakt.

Sagid Carter op de Klapstoel.Beeld Harmen De Jong

Amsterdam-Oost

“Ik ben echt een Amsterdammer, 100 procent. Ik ben best vaak in de Verenigde Staten ge­weest. De eerste keer dat ik er was, realiseerde ik me dat ik me veel meer Amsterdammer dan Nederlander voel. Ik ben opgegroeid in Zeeburg. Mijn moeder was hoogzwanger van mij toen ze besloot dat de Overtoom toch geen plek was om een kind te laten opgroeien en dus verhuisde ze. Zeeburg is, of misschien moet ik ­zeggen wás, een buurt vol jonge gezinnen. Ik heb mijn hele jeugd buiten gespeeld met andere kinderen. Ik wilde als ik groot was actrice of nieuwslezeres worden.”

School voor Journalistiek

“Ja, in Utrecht. Ik had al wel wat theaterdingetjes gedaan en bijrolletjes in films gehad, maar ik had al snel door dat het in die wereld heel moeilijk is echt aan de bak te komen. Maar er was ook nog die droom nieuwslezeres te worden. En dus werd het de School voor Journa­listiek. Ik heb wel de richting televisie gedaan, maar ik kwam er tijdens de studie achter dat ik het eigenlijk heel eng vond om voor de camera te staan. Produceren vond ik echt leuk: dingen bedenken, ergens echt op zitten, plannen maken, uitdenken. Dus die kant ben ik op de School voor Journalistiek opgegaan.”

FunX

“Een nichtje wist dat ze bij FunX presentatoren zochten. Ze vond dat ik moest solliciteren. Min of meer als grap heb ik een demo opgestuurd. Tegelijkertijd solliciteerde ik op een producersfunctie die ze ook hadden openstaan. Het idee was: met dat presenteren wordt het toch niks, produceren kan ik. Ik werd uiteindelijk voor beide functies aangenomen. Dat wil zeggen: ik mocht een middagshow produceren om zo mijn voeten een beetje nat te maken in het wereldje en dan moesten we down the road maar eens kijken of het echt wat was voor mij, radio maken. Dat was het, heel erg zelfs, en een jaar later had ik mijn eigen show op FunX. Radio was de droom waarvan ik niet wist dat ik die had.”

Stem

“Ik weet eigenlijk niet zo goed wat mijn stem geschikt maakt voor radio. Mensen zeggen dat ik een warme stem heb en duidelijk spreek. Dat zal het zijn, maar het is moeilijk er zelf iets over te zeggen omdat je je eigen stem heel anders hoort. Ik hoor mezelf af en toe op de radio en denk: o, klink ik zó? Ik doe eerlijk gezegd niets om mijn stem in conditie te houden. Ik was afgelopen zomer wel voor het eerst in mijn leven mijn stem kwijt. Het was een drukke zomer met veel festivals en ondertussen ging de radio gewoon door. Ik raakte oververmoeid en dat is op mijn stem geslagen. Daar heb ik van geleerd beter voor mezelf te zorgen: af en toe eens nee zeggen, goed rusten, veel water drinken, the basics.”

Club Carter

“Voor mij het begin van alles wat ik nu ben als het om radio maken gaat. Ik ben nog volop bezig me te ontwikkelen tot een radiopersoonlijkheid, maar met die show heb ik de juiste richting gevonden. Toen ik nog bij FunX werkte, vroegen mensen: zou je de overstap naar 3FM willen maken? Ik heb altijd gezegd: ‘Alleen als ik voor de VPRO zou kunnen werken.’ En twee jaar gelegen bood de VPRO me een ongeloof­lijke kans. Ze zeiden: maak iets wat jij tof vindt, waar jij zelf naar zou willen luisteren. Dat werd Club Carter, elke zaterdagavond van tien tot twaalf. Het is een show voor mensen die zich klaarmaken om uit te gaan, vol dansmuziek.”

“Ik ga zelf bijna niet meer uit. Als je opgroeit in Amsterdam, begin je daar al heel vroeg mee, ik op mijn vijftiende, zestiende. Nee, dat mocht officieel niet op die leeftijd, maar soms letten ze aan de deur niet zo goed op. En we hadden van die trucjes, hè. Voor een club openging vragen of je er even naar het toilet mocht en daar dan net zo lang blijven zitten tot de zaak openging. Omdat ik er zo vroeg mee was begonnen, had ik ook al snel wel weer genoeg van uitgaan, net als eigenlijk al mijn vrienden wel.”

3voor12 radio

“Het bevalt heel goed en de luisteraars zijn hartstikke lief. Het is natuurlijk wel effe wennen: van één dag in de week naar vijf: ’s avonds van maandag tot en met donderdag heb ik nu 3voor12 radio, Club Carter blijf ik er voorlopig bijdoen. Ik had al eens ingevallen bij 3voor12, maar als de show van jezelf is, is dat toch heel anders. Ik ben over veel nog een beetje onzeker. Doe ik het wel goed? Moet het niet anders? Moet het meer? Of juist minder? Ik ben nog in een zoekende fase, maar heb wel heel veel plezier. Ik weet nog goed dat ik de allereerste keer Club Carter had gepresenteerd: ondanks alle zenuwen had ik bij het verlaten van de ­studio zo veel meer energie dan toen ik binnenkwam. Dat was heel anders dan bij eerdere baantjes, die alleen maar energie wegzogen. Ik heb het nu ook weer bij 3voor12; ik kom weer helemaal opgeladen de studio uit. Dan denk ik: oké, goed bezig!’

Eva Koreman

“Mijn voorganger bij 3voor12 radio. Ik doe het anders dan zij. Wat mijn manier van presenteren kenmerkt, is snelheid, het is straight to the point. Wat ik altijd aan Eva heb bewonderd, is dat zij heel goed onder woorden kan brengen wat ze voelt bij een track, ze is echt een gevoelsmens, superlief. Ze heeft me toen ik bij 3FM begon met open armen ontvangen. Ooit waren vrouwelijke dj’s een zeldzaamheid op de radio, bij 3FM zijn er nu zes. We hebben onderling een heel goed contact, echt close ben ik met Angelique Houtveen.”

Kapsel

“Sinds mijn zestiende heb ik het al zo. Iedereen denkt altijd dat er een heel verhaal aan vastzit, maar nee. Ik zat met mijn moeder een keer naar Oprah te kijken, waar Solange te gast was, het zusje van Beyoncé. Zij had toen net zo’n kort kapsel en mijn moeder zei: ‘Ik denk dat dat jou ook wel zou staan.’ Op dat moment is er denk ik een zaadje in mijn hoofd geplant. Voor de spiegel maakte ik vaak mijn haar plat om te kijken hoe het me zou staan. Uiteindelijk heb ik het gedaan en ik ben nooit meer terug naar lang gegaan. Ik hoef nooit na te denken over mijn haar, zó makkelijk.”

Tafeldame

“Ben ik één keer geweest. Ik was best zenuwachtig. Er schoot me van alles door mijn hoofd daar aan tafel. Moet ik wat zeggen? Moet ik stil zijn? Lach ik te veel? Knik ik te veel? Ik was alleen maar daarmee bezig en kan me er daardoor verder nauwelijks iets van herinneren, die avond is één grote blur. Ik denk dat ik het leuk vond, haha. Of ik DWDD mis? Niet echt, maar ik ben geen tv-kijker. Ik woon nu vijf jaar op me­zelf en ik heb nog steeds geen tv-aansluiting. Ik ben een streamer, ik kijk vooral naar Netflix. Maar DWDD heeft vijftien jaar bestaan en mijn moeder zat elke avond stipt om zeven uur klaar, dus ik heb het heus weleens gezien. En ja, na­tuurlijk was het een goed programma.”

Barista

“3,5 jaar gedaan. Ik ben begonnen bij de Coffee Company op de Ceintuurbaan. Een van de leukste tijden in mijn leven. Ik was ontzettend close met mijn collega’s, de hele dag waren we aan het kletsen. Het voelde nauwelijks als werken, zo gezellig hadden we het. Het was ook de tijd dat mensen playlists begonnen te maken op Spotify. Wij waren de Coffee Company die heel goed ging op mooie playlists. Ik kickte er echt op als klanten bij een playlist van mij vroegen: ‘Wauw, van wie is deze track?’ Ik heb indertijd een baristacursus gedaan. Ik weet niet of ik het nu nog zou kunnen allemaal, ik zet nooit koffie. De grap is dat ik helemaal geen koffie lust.”

Suriname

“Ik ben er wel zes keer geweest. Het is het land van mijn ouders, waar ik ook veel mooie herinneringen met familie heb. Het is het land waar ik me heel graag thuis zou willen voelen, maar dat is toch niet het geval. Ik zei net toch dat ik me meer Amsterdammer dan Nederlander voel? In Suriname zien ze me juist wel als een Nederlander. Ik heb heel veel liefde voor Suriname, maar ik heb er ook een ingewikkelde relatie mee, er zit altijd iets verdrietigs aan. Omdat ik er niet geboren ben, spreek ik de taal ook niet. Maar hier in Nederland zien mensen me, vanwege mijn huidskleur, vaak juist wel als Surinamer. Daar een Nederlander, hier een Surinamer, ik hang er een beetje tussenin, kinderen van immigranten zullen het herkennen. Maar ik twijfel er dus nooit over of ik een Am­sterdammer ben.”

Corona

“Laat ik het meteen afkloppen, maar voorlopig kan ik gewoon naar de studio. Ze zijn er wel heel streng; als iemand verkouden is of hoofdpijn heeft, mag die niet komen werken. 3voor12 heeft normaal gesproken veel livemuziek. Dat kan nu natuurlijk niet, maar we hebben een enorm archief van liveopnamen waarmee we dat livegevoel, eh, live houden. Maar verder is er bij mij niet veel veranderd. Nou ja, ik bereid de programma’s nu veel meer thuis voor, wat betekent dat ik ook veel meer bel, mail en app met collega’s.”

Alex Boogers

“Een schrijver? Ik ken hem niet. Ik ben wel een lezer. Het laatste boek waar ik echt van onder de indruk was, is Homegoing van Yaa Gyasi over twee Ghanese halfzussen en hun nazaten, echt schitterend. Ik ben nu bezig in Listen to the marriage. Dat gaat over een stel dat in huwelijkstherapie gaat. Heeft helemaal niets met mijn leven te maken dus, maar ik vind het heel interessant om te lezen. En ik heb All I did was ask van Terry Gross besteld. Ik vind Gross een van de allerbeste interviewers, in dit boek staan vraaggesprekken met schrijvers en acteurs.”

3voor12 radio, maandag-donderdag, 21.00-0.00 uur, 3FM, Club Carter, zaterdag, 22.00-0.00 uur.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden