Column

PVV-haters zullen me uitlachen, maar ik vond Hans Jansen een intellectueel

 

Theodor Holman Beeld Het Parool
Theodor HolmanBeeld Het Parool

We kwamen elkaar vaak tegen in Albert Heijn, en dan maakten we grappen.

'Je hebt weer veel voedsel gekocht voor de aorta, Hans?'
'Jazeker, ik help mijn vijanden een beetje.'

Daarna raakten we serieus in gesprek en dat kon wel een uur duren, zo tussen de rekken met chips, cola en melkproducten.

Gisteren is arabist Hans Jansen overleden, en ik ben er behoorlijk door geschokt. Het was een warme, lieve, zeer geestige persoonlijkheid die ook nog eens goed kon schrijven en helder kon denken. Een ware geleerde, een echte intellectueel.

PVV-haters zullen me nu uitlachen - ze gaan hun gang maar. Ik heb nooit helemaal begrepen waarom hij voor de PVV wilde werken, en toen ik hem ernaar vroeg, zei hij: 'Vind je dan niet dat ze iemand zoals ik kunnen gebruiken?'

Een paar weken geleden zag ik hem zitten in café Gruter. We konden net samen een biertje drinken: hij wilde weggaan, ik kwam net binnen.

Maar toch ontwikkelde zich weer een mooi gesprek, al duurde het niet lang. Over Brussel waar hij werkte, over de corruptie aldaar, over de ambtelijke luiheid.

Hoe we er precies op kwamen, ben ik vergeten, maar opeens zei Hans: 'Moslims zijn barmhartig en katholieken vergeven. Daar zit een verschil tussen.'
'Wat is dat verschil dan?'
'Barmhartigheid is altijd van boven naar beneden. Je blijft je schuld houden, maar je mag verder leven. Bij katholieken is dat niet zo. Als die je vergeven, ben je je schuld kwijt.'

We spraken er nog een paar minuten over en namen afscheid. Ik zou hem in Brussel komen bezoeken. Hij ging weg met zijn onafscheidelijke groet: 'Strijd de goede strijd.'

Hans was een geduchte vijand als hij tegen je was. Hij kende de Koran en de Bijbel bijkans uit zijn hoofd en had een geweldige manier van redeneren, waarin hij het understatement en de ironie niet schuwde.

Zijn kennis was zijn grootste wapen.

Hij had, om eerlijk te zijn, soms iets tragisch over zich, iets treurigs. Ik weet niet wat dat was.

Miskenning? Zou kunnen.
Rancune? Misschien.

Hij genoot ervan dat 'wij' (hij vond ons nog steeds 'jeugd') hem bijzonder waardeerden.

Velen hebben het al geschreven en ik zeg het hen na: 'We zullen de goede strijd blijven strijden.'

Hopelijk met net zo veel verstand en humor.


Wilt u reageren op deze column? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen of stuur een mail.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden