Review

Public enemy number one ***

Regie: Jean-François Richet
Met: Vincent Cassel, Cecile de France, Gerard Depardieu, Roy Dupuis

In Nederland hadden we meesterkraker Aage Meinesz, tegen wie geen brandkast of gevangenis bestand was, in het Frankrijk van de jaren zeventig groeide Jacques Mesrine uit tot de meest gevierde bandiet van het land. Die rol beviel uitstekend, en daarom flirte Mesrine destijds net zo openlijk met de Franse media als Aage M. dat met tv-ster Willem Duys deed. Beide boeven schreven een boek over hun misdaden.

Mesrine's L'instinct de mort werd een bestseller en vormt meer dan dertig jaar na publicatie de basis voor het gelijknamige filmportret, dat om strikt commerciële redenen bij ons als Public enemy number one wordt uitgebracht. Films waarin geschoten wordt, trekken meer publiek wanneer ze een vette Amerikaanse titel hebben, ook al blijft de voertaal Frans.

Regisseur Jean-François Richet kreeg het na zijn Hollywooddebuut Assault on precinct 13 hoog in de bol, want zijn filmbiografie duurt vier uur en wordt derhalve in twee delen uitgebracht. Het levert een merkwaardige eerste film op, want Richet opent zijn gespleten epos met een voor niet-ingewijden lastig te duiden aanslag op Mesrine, die pas over een maand in het slotdeel van een begrijpelijke context wordt voorzien. Toch heeft Public enemy number one part 1 al veel fraais te bieden, want kosten noch moeiten werden gespaard om de periode 1956-1972 te reconstrueren, en een puike rolbezetting geeft de schets van de vroege loopbaan van de bandiet een flinke meerwaarde.

Na de aanslag in 1979 keert de film terug naar de Algerijnse oorlog, waar de door Vincent Cassel vertolkte Mesrine zijn eerste slachtoffer maakt, om het bij terugkeer op Franse bodem van kruimeldief tot gevreesde beul te schoppen.

Een door Gerard Depardieu heerlijk vilein vertolkte gangsterbaas neemt het ongeleide projectiel onder zijn hoede, maar Mesrine trekt zijn eigen plan en verwerpt gaandeweg iedere vorm van autoriteit, zeker wanneer hij een vrouw treft die net zo bloedlink is als hij. Als een Franse Bonny en Clyde trekt het stel van leer en dat levert een actierijke film op, die bij gebrek aan een inzichtelijke duiding van de personages evenwel de vraag oproept waarom zo'n bandiet eigenlijk een monument verdient.

Die vraag wordt mogelijk in het tweede deel beantwoord. Vooralsnog kijken we naar een monumentale sokkel waarop het standbeeld nog moet worden geplaatst, en dat is een nogal onbevredigende ervaring. (BART VAN DER PUT)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden