Rubriek

Pronkstukken: 'De basis leggen is toch het mooiste'

Het Parool struint door de schatkamer van de Amsterdamse sport en stuit op wonderlijke verhalen.

Loek Loevendie bij Pirates in 'zijn' museum met een vijftig jaar oud honkbalshirt.Beeld Marcel Israel

'Kom eens kijken,' zegt Loek Loevendie (82). Hij loopt over het hoge terras voor het clubhuis van de Amsterdam Pirates. Nederland staat er op de rug van zijn baseball-jack. Op zijn hoofd prijkt een groene pet met een gele P. Vanaf de rand wijst Loevendie naar beneden. Een graafmachine maakt de grond egaal. 'Daar komt een nieuw veldje voor spelertjes vanaf vijf jaar.'

Honkbal kondigt de lente aan. Rond de thuisplaat groeien madeliefjes. 'Ik bloei weer helemaal op,' zegt Loevendie. Maar deze lente zal anders zijn. Hij is gestopt als trainer/coach van de pupillen. Zijn rug laat het niet meer toe. 'De basis leggen, dat is het mooiste wat er is. Die jochies goed leren werpen. En dat ze dat ronde balletje met een ronde knuppel kunnen raken. In het hart.'

Vol vuur vertelt Loevendie over zijn sport, die hij in 1958 ontdekte. 'Met jongens van mijn voetbalclub RAP ging ik naar het Europees kampioenschap honkbal op het OVVO-terrein aan de Kruislaan.' Een jaar later richtte Loevendie met Jaap van der Zee de honkbaltak op bij RAP.

Samensmelting
'Op een gegeven moment ging dat schuren. Seizoenen overlapten elkaar. Veel honkballers scheidden zich toen af.' De vaak kleine clubs fuseerden om te overleven. RAP ging samen met HV Amsterdam en zou als Pirates uitgroeien tot een topclub in Nederland. Eerst aan de Jan van Galenstraat en sinds begin deze eeuw op Sportpark Ookmeer. Loevendie kijkt trots rond over het complex. 'We hebben vier velden en een eigen sporthal voor de wintertraining.' Maar achter de kantine, in een ruimte die uitkijkt over de zaal, schuilt het pronkstuk van de vereniging: Loevendie's honkbalmuseum.

'Wat hebben we niet,' zegt Loevendie als hij langs de vitrines struint. Het idee om iedereen in zijn liefde voor honkbal te laten delen, ontstond bij de verhuizing naar Ookmeer. Uit eigen zak bekostigde hij de vitrines. Elk jaar groeit de verzameling. 'Op een gegeven moment weten de mensen je te vinden.' De parafernalia staan per land gerangschikt. 'Kijk hier, Fidel Castro en Che Guevara aan slag,' zegt hij bij Cuba. Een gesigneerd honkbalkaartje van een Japanse ster kostte hem 175 gulden. Zo is elke foto een anekdote. Elk honkbal een verhaal. Babe Ruth, Joe DiMaggio met Marilyn Monroe, de Nederlanders die de Major League hebben gehaald. Ze komen allemaal voorbij.

Beroemd
Er ligt ook een honkbaltruitje met Ajax op de borst. 'Dat heeft Johan Cruijff gedragen,' zegt Loevendie. Hij pakt er een boekje bij. Een uitspraak van Cruijff is gemarkeerd: Wat als ik voor honkbal had gekozen? Het dierbaarst zijn hem de spullen die dichtbij de wortels van de club staan. Zo herinnert het pak van Jeroen Schuil aan de talloze keren dat hij de jongen na een verhuizing naar Amstelveen ophaalde met de brommer. 'Zijn vader had een Mercedes, maar wilde hem niet brengen.'

Hij pakt een verschoten honkbalhemd: vijftig jaar honkbaltraining is tastbaar. 'Dit droegen de eerste pupillenteams. Ze kwamen uit Amerika. De moeders vervingen de namen als Cubs en Orioles door RAP.'

'Ik ben nog lang niet klaar," zegt hij even later, terwijl hij in een broodje leverworst hapt. Alle dagen is hij op de club. Onlangs organiseerde Loevendie nog een klaverjas-marathon met tombola. 'Dat leverde 1750 euro op om nieuw materiaal aan te schaffen. En voor die nieuwe jongens en meisjes koop ik een paar bekertjes. Met de tekst: Mijn eerste wedstrijd bij Pirates.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden