Column

Programma's om te deradicaliseren: nooit een succes

Theodor Holman Beeld Wolff

Programma's om te deradicaliseren zullen nooit succes hebben. Wie wel de­radicaliseert, doet dat eigenhandig. Die hoort iets op de radio dat hem aanspreekt, leest een boek dat hem treft, of voert een gesprek dat hem inspireert.

Maar waarom hem of haar iets aanspreekt, treft of inspireert, kun je nooit precies achterhalen. Dat heeft namelijk te maken met intelligentie, opvoeding, buurt, vrienden, genen, karakter...

De geradicaliseerde moet een voordeel voelen van de­radicalisering, wil hij op andere gedachten komen. Je weet echter nooit wat hij voordelig vindt.

Welk voordeel zou bijvoorbeeld de moordenaar van Theo van Gogh, Mohammed Bouyeri, hebben om te deradicaliseren, zelfs indien hij daar eerder mee vrij zou komen?

Mocht hij al zulke gevoelens koesteren, dan zou hij tegelijkertijd beseffen dat zijn moord voor niets is geweest. Dat zijn vrienden die hem nu als held zien, zijn vijanden zullen worden. En altijd zal men, moslim of geen moslim, hem enigszins wantrouwen.

Het ergste is dat zijn geloof, voor hem het hoogste, dan ook waardeloos is geworden.

Radicaal blijven biedt Mohammed dus grote voordelen, al zit hij tot zijn dood in de cel. (Iets wat hij overigens niet gelooft, want wanneer - zoals hij zelf heeft geschreven - 'de vlag van de Tahweed op het Torentje van Kok' wappert, komt men hem bevrijden. Hij denkt dat die tijd nabij is).

Waarom besteden wij toch miljoenen aan deradicaliseringsprogramma's?
Omdat we het onze christelijke plicht achten iets tegen dat radicalisme te doen.

De Franse auteur Michel Houellebecq propageerde onlangs een terugkeer van het katholicisme als staatsgodsdienst.

Dat is voor mij als ongelovige niet prettig, want ik heb geen zin belasting te betalen aan het onderhoud van een geloof. Ik betaal al belasting waardoor scholen met de Bijbel of een Koran kunnen blijven bestaan...

Deradicalisering is dan toch een vorm van kerstening.

Maar wanneer ik zéker zou weten dat het gedaan zou zijn met aanslagen en het de vrede dichterbij zou brengen (wat het trouwens niet zal doen), dan zou ik, protestants gedoopt, een ongelovige katholiek worden, zoals de meeste katholieken in ons land.

Zover zal het niet komen. Althans, eerder wordt de islam nog onze staatsgodsdienst. Dat is hij al in de meeste landen waar de islam de boventoon voert.

Dan is er ook geen reden meer om aanslagen te plegen, geen reden om zomaar te ­doden.

Dan zijn we gelukkig in het Nederland van het jaar 1350.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool.nl.