Prinsengrachtconcert - 'Het hele programma was eigenlijk een miskleun' **

Het weer was goed ('subtropische omstandigheden', zei de altijd olijke presentator Hans van den Boom), de sfeer was opperbest, er zaten lekker veel min of meer Bekende Nederlanders in de bootjes op de gracht en bobo's op het ponton voor Hotel Pulitzer (Halbe, Maxim, Maartje, Marco & Leontien, Leco, Cornald, Jort, ja, wie niet eigenlijk) en de gewone mensen mochten gewoontegetrouw vanuit de verte, op een brug, balkon of in een raamkozijn proberen iets van het Avro-feestje dat Prinsengrachtconcert heet op te vangen.

Erik Voermans
De Prinsengracht lag stampvol met bootjes tijdens het Prinsengrachtconcert. Beeld ANP
De Prinsengracht lag stampvol met bootjes tijdens het Prinsengrachtconcert.Beeld ANP

So far, so good, zou je kunnen zeggen. Zelf waren we dit jaar voor de afwisseling thuis gebleven, om 'het best bekeken klassieke muziekprogramma van Nederland' eens live op de televisie te aanschouwen. Laptop erbij, om het twitterverkeer te kunnen volgen. Nou, dat was lachen. De twitteraars klaagden om te beginnen al over de lengte van de hashtag #prinsengrachtconcert. Maar liefst achttien letters! Misschien voelden ze bij de Avro de bui al hangen en was dit ontmoedigingsbeleid.

Hoofdgast was dit jaar de mezzosopraan Christianne Stotijn, die gehuld in een rode jurk liederen zong van Glinka, Tsjaikovski, J. F. Coots, Ravel, Joni Mitchell en een gloednieuw stuk van de Nederlandse componist Michel van der Aa. Over Van der Aa hadden ze bij de Avro nog stevig gebakkeleid, want zo'n nieuw stuk van zo'n moderne componist, zou dat niet voor levensgroot zapgevaar zorgen? Maar Stotijn stond erop, waarvoor hulde.

Het lied And how are we today?, op een geestig-stekelige tekst van de Britse poet laureate Carol Ann Duffy (presentator Van den Boom noemde haar abusievelijk een Amerikaanse), was niet het hoogtepunt van Stotijns programma, dat sowieso bitter weinig hoogtepunten kende. Of het moest het intro van Ravels Kaddish zijn, door Oliver Boekhoorn gespeeld op dat tranentrekkend prachtige Armeense blaasinstrument, de duduk.

Gigantische vibrato
Het aandeel van Stotijn zelf werd stelselmatig ontsierd door haar gigantische vibrato, dat in Russische romantische liederen - hoewel nog steeds niet mooi - wellicht te billijken valt, maar dat in For all we know van Coots, of Joni Mitchells Both sides now echt een verbijsterend onmuzikale verschrikking is. Het hele programma was eigenlijk een miskleun. Wie begint er een volksfeestje op de gracht nou met Russische liederen, waarvan niemand een syllabe van de teksten kan verstaan?

'Magertjes'
Hoe moeten we dat rijmen met Stotijns antwoord: 'Zingen is een ritueel in verbinding, en een gebed is de hoogste vorm van verbinding,' toen Van den Boom haar vroeg wat zingen voor haar betekende? Dat gebed was Ravels Kaddish, misschien de mooiste paar minuten van dit 31ste Prinsengrachtconcert. Nee, het was magertjes dit jaar. Maar volgend jaar pakt de Avro uit. Dan zit het Koninklijk Concertgebouworkest met z'n 125'en op dat ponton.

Christianne Stotijn treedt op tijdens het Prinsengrachtconcert. De Nederlandse mezzo-sopraan was de hoofdact op het jaarlijkse concert op een ponton op de gracht. Beeld ANP
Christianne Stotijn treedt op tijdens het Prinsengrachtconcert. De Nederlandse mezzo-sopraan was de hoofdact op het jaarlijkse concert op een ponton op de gracht.Beeld ANP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden