Review

POP: Yeasayer - Odd blood ***

Zoals er soundtracks voor fictieve films bestaan, zo is Odd blood de soundtrack voor een reeks fictieve commercials. De tien nummers op dit tweede album van de Newyorkers knipogen nadrukkelijk naar de synthipop uit de jaren tachtig en vermengen die met precieze, bijna afstandelijke artrock van verwante bands als Animal Collective en Dirty Projectors. Hip en toch toegankelijk genoeg om er, pak hem beet, auto's of espressomachines mee te verkopen.

Mede daarom moet het openingsnummer van Odd blood als een statement worden gezien: de stroperige beat en de pesterig vervormde stemmetjes zijn nadrukkelijk vervreemdend en lijken bedoeld te zijn om toevallige passanten af te schrikken en de luisteraar duidelijk te maken dat de rest van de plaat niet als koddige retro bedoeld is, maar als een serieuze artistieke exercitie.

Toch is het vrij gemakkelijk die vergissing te maken, want de in galm ondergedompelde drums, jubelende synth-glissandi en Chris Keatings rillerige knapenzang maken vooral lang verdrongen herinneringen aan Tears for Fears wakker.

Vaardig in elkaar gezet, een paar goeie popsongs, maar zonder de bijbehorende commercials blijft het toch behelpen. (JERRY GOOSSENS)
(Mute/PIAS)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden