Review

Pop: White Stripes - Under great white northern lights ***

Veertig jaar na The Who's Live at Leeds, 31 jaar na It's alive van The Ramones en 26 jaar na het Red Rocks-concert van U2 moet je van goede huize komen wil een band indruk maken met een live-album. The White Stripes, als immer dol op archaïsche zaken, durfde het aan.

Het duo ondernam een tournee door Canada, waarbij het doel was alle provincies - dus ook de meest afgelegen - van het uitgestrekte land aan te doen, en dat op zowel cd als dvd te vast te leggen. Die opzet leidde Jack en Meg White, goed voor zo'n 12 miljoen verkochte albums, onwillekeurig naar zaaltjes die ze al jaren ontgroeid zijn.

Alsof dat niet intiem genoeg was, besloten ze daarnaast geïmproviseerde optredens, zogenaamde side shows, te doen op curieuze locaties: een bowlingbaan, een stadsbus, een kinderclub. Had de band zich daarop geconcentreerd, dan had Under great white northern lights een uniek document kunnen worden, vergelijkbaar met de gevangenisconcerten van Johnny Cash. Jammer genoeg zijn die side shows niet meer dan beeldgarnering voor een klassieke concertregistratie.

The White Stripes imponeren op het podium nog altijd, maar door hun stijlvastheid, zowel in geluid als presentatie, voegt het niets toe aan de fenomenale live-dvd Under Blackpool lights van een paar jaar geleden. Genoten van de scène waarin Jack White tijdens zijn optreden met geoefende hand een bowlingbal werpt, maar een strike is Under great white northern lights bepaald niet. (JERRY GOOSSENS)
(XL/V2)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden