Review

Pop: Tim Knol - Days ****

Ideetje van Cornald Maas, van beroep serieusnemer van het songfestival: als we nou volgende keer eens iemand als Tim Knol sturen. Ja hoor, alsof die zich daarvoor zou lenen. Paarlen voor de zwijnen? Tim Knol naar het songfestival afvaardigen staat gelijk aan in één keer de hele winkelvoorraad van Tiffany's in de varkenstrog kieperen.

Zijn status als popmuzikaal wonderkind (hij is van 1989) bevestigt Knol met Days: anderhalf jaar na zijn overdonderende debuut alweer twaalf nieuwe songs, waar echt niet één mindere broeder tussen zit.

Opvallend is hoe relaxed alles klinkt; alsof Knol bij het opnemen ervan geen enkele druk heeft gevoeld de gewekte verwachtingen waar te maken.

Wat geholpen zal hebben, is de zekerheid van een fantastische begeleidingsband. Het naamloze gezelschap (in eigen kring bekend als de Tim Knols) is na de vele optredens van de afgelopen anderhalf jaar, tot in Indonesië toe, echt een groep geworden. En daarbinnen voelt Anne Soldaat, toch één van de beste gitaristen van de huidige Nederpop, zich niet te groot zijn talent ondergeschikt te maken aan dat van Tim Knol.

Amerikaanse pop uit de jaren zestig en zeventig is nog altijd de voornaamste inspiratiebron. Toch heeft de muziek ook iets heel Nederlands; even aards en recht door zee als Tim Knol zelf, die zo uit een ouderwets jongensboek lijkt te zijn weggelopen - zelfs de blozende wangen heeft hij.

Dat ook de Nederlandse popmuziek uit het verleden hem inspireert blijkt uit het titelnummer van Days, dat vooral door de prachtige samenzang doet denken aan de gloriejaren van de Cats.
(Excelsior)

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden