Review

Pop: The Tallest Man On Earth - Sometimes the blues is just a passing bird ****

The Tallest Man On Earth bleek vorige maand op het podium van een uitverkocht Tivoli in Utrecht een menneke te zijn met een lengte van hooguit 1,70 meter. Zijn grootsheid kwam pas tot uiting toen hij in z'n eentje, gewapend met uitsluitend piano en gitaar, het tevoren nog zo babbelzieke publiek tot ademloze stilte wist te bewegen. Je kon een speld horen vallen, horloges horen tikken, oogleden horen knipperen.

Kristian Matsson, zoals 'de langste man ter wereld' in het dagelijks leven heet, is een Zweedse singer-songwriter die in Scandinavië een sterrenstatus geniet, en iedereen die hem in Utrecht heeft gezien, zal ervan overtuigd zijn dat het niet lang meer zal duren voor de hele wereld aan zijn voeten ligt.

Eerder dit jaar bracht Matsson zijn tweede album, Wild hunt, uit. Nog geen half jaar later is er Sometimes the blues is just a passing bird, een vijf liedjes tellende EP waarop te horen is dat de Tallest Man nog altijd groeit. Het zijn beeldschone, rijk geschakeerde songs waarop Mattson maximale zeggingskracht put uit zijn zelfgekozen minimalisme.

De zanger klinkt als Bob Dylan op een uitzonderlijk goede dag en begeleid zichzelf virtuoos fingerpickend op een aftandse akoestische gitaar. En een enkele keer op een elektrische, zoals in het fraaie The Dreamer, dat klinkt alsof Dylan door Billy Bragg wordt begeleid. Tangle in the trampled wheat en het haast ondraaglijk intieme Thrown right at me behoren tot het beste wat Matsson tot op heden opnam. Muziek als een besneeuwde zondagochtend. (JERRY GOOSSENS)
(Dead Oceans)

www.thetallestmanonearth.se

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden