Review

Pop: Spoon - Transference ***

De wetenschap dat een band uit Texas komt, schept nog altijd een verwachtingspatroon van opzwepende, ongecompliceerde rock waarop het goed Lone Starbier zuipen is. Spoon, uit Austin, countert dat verwachtingspatroon op zijn zevende album met een consequent uitgevoerd minimalisme dat meer gemeen heeft met de allereerste platen van de Cure dan die van ZZ Top.

De band rond zanger/gitarist Britt Daniel en drummer Jim Eno (geen familie) bestaat al zeventien jaar, maar brak pas in 2007 door met het poppy Ga ga ga ga ga, dat tot in de top 10 van de Amerikaanse albumlijsten wist door te dringen. Transference mist het directe appeal van die plaat en klinkt op het eerste gehoor zelfs een beetje saai: alsof Spoon per ongeluk ruwe demo's heeft uitgebracht in plaats van voltooide opnamen. Dat gevoel neemt bij iedere luisterbeurt steeds verder af, waarna het melancholisch minimalisme van Spoon zich in al zijn schoonheid openbaart.

Het album is opgenomen volgens het Zeeuwse principe van ¿geen noot te veel hoor, maar onder meer dankzij listige accenten weet Spoon die eenvoud een grote emotionele diepte mee te geven. Jammer alleen dat het niet gelukt is die betovering een heel album vast te houden. (JERRY GOOSSENS)
(Anti/Epitaph)

Woensdag 17 februari, speelt Spoon in Paradiso.

www.spoontheband.com

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden