Review

POP: Sade - Soldier of Love ***

Toen Madonna Louise Veronica Ciccone twee jaar geleden Sarah zag, was dat een gebeurtenis van mondiale omvang. De glamourtijdschriften bogen zich massaal over de vraag hoe Madonna op haar vijftigste nog steeds zo strak en 'jeugdig' voor de dag kon komen, terwijl muziekjournalisten een verklaring zochten voor de continuïteit van haar succes.

Toen Helen Folasade Adu vorig jaar een halve eeuw oud werd, bleef het stil. Terwijl ook zij een jarentachtigicoon is, dat met vijftig miljoen verkochte albums tot de succesvolste van haar generatie behoort, en ruim 25 jaar na haar debuut nog altijd op een enorme schare fans mag rekenen. Maar anders dan mevrouw Ciccone leeft Sade, want over haar hebben we het, een teruggetrokken leven, ver weg van de camera's en de schijnwerpers.

Weten we van Madonna hoe haar dagelijkse fitnessregime van minuut tot minuut verloopt, wat ze eet en hoeveel centiliter kaballawater ze daarbij drinkt, bij Sade moeten we maar raden hoe het haar lukt haar schoonheid te conserveren. Uit de zeldzame interviews die ze geeft, stijgt een beeld op dat nogal contrasteert met het imago van onderkoelde glamour dat haar aankleeft: de half-Nigeriaanse zangeres woont met haar verkering, een ex-militair, op een boerderij op het Britse platteland. Kinderen, huisdieren, modderige laarzen. En vermoedelijk een dagelijks wandelingetje naar de bron van eeuwige jeugd die daar achter een knoestige wilg uit het grasland omhoog moet kabbelen. Want op recente foto's oogt Sade alsof de tijd heeft stilgestaan.

Eerste album in tien jaar
Dat geldt eveneens voor Soldier of love, het zesde Sade-album, en bovendien haar eerste in tien jaar tijd. In eerste instantie heeft dat natuurlijk met 'die stem' te maken. Die is na al die jaren nog uit duizenden te herkennen. Een optreden op de Engelse televisie, afgelopen weekeinde, toonde aan dat ze, net als Madonna, technisch nog altijd een matige vocaliste is. Sade heeft nauwelijks bereik en stond bepaald niet vooraan toen de toonvastheid werd uitgedeeld. Maar anders dan Madonna heeft haar stem een unieke, diep melancholieke klank waarmee ze elk nummer naar haar hand kan zetten.

Zo dreigt het intro van het eerste nummer op Soldier of love een regelrechte aanslag op het tandglazuur van de luisteraar te worden, maar zodra mevrouw Adu haar mond opendoet is die naar kitsch neigende instrumentatie - glijend gitaarloopje op een zompig bedje van violen en synths - ineens zo erg nog niet. Sade's frasering is gortdroog, zonder enige opsmuk of krachtpatserij. Ze is de anti-Mariah. Om die reden kan haar band -nog altijd dezelfde als 25 jaar geleden - soms wat al te glad klinken, zonder dat het de zeggingskracht van de nummers wezenlijk aantast.

Het laat onverlet dat Sade zich ook op dit album manoeuvreert tussen wat al te gemakkelijk wegkabbelende jazzy koffietafel-R&B en hartverscheurende popmuziek van eenzaam kaliber. Het laatste geldt voor het diep melancholieke Morning bird, waarop droevig gestemde pianoakkoorden, percussie en subtiele strijkers Sade tot grote hoogte opstuwen. Maar daar staat een nummer als In another time, een clichématig schuifeldeuntje dat ontsierd wordt door een glibberige saxpartij, tegenover.

Spartaans
Door de bank genomen is Soldier of love een Spartaans, ingetogen album met goeddeels elektronische beats die zich, anders dan gebruikelijk, niet aan de luisteraar opdringen, maar onderdeel zijn van een bijna mathematisch gestructureerde geluidspuzzel. Die aanpak contrasteert mooi met Sade's warme stem, maar resulteert ook in een zekere eentonigheid. Het constant lage tempo en de geserreerde manier van musiceren werken dat verder in de hand. Het zoete, naar reggae neigende Babyfather en Be that easy, dat zomaar een compositie van alt.country-held Will Oldham had kunnen zijn, voegen een welkome afwisseling in klankkleur aan het album toe.

Kort gezegd is het zelfgeproduceerde Soldier of love een fraaie maar beslist niet perfecte plaat. Ze had baat kunnen hebben bij een producer die Sade tot een wat mi nder wisselvallige en meer uitgesproken koers had bewogen. Over tien jaar wellicht beter. (JERRY GOOSSENS)
(Sony)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden