Pop: Return to Forever - Returns - Live at Montreux ****

In het begin van de jaren zeventig ontstond als een natuurlijk vervolg op de plaat Bitches brew van Miles Davis het genre jazzrock. Muzikanten die in de jazz waren grootgebracht, gingen instrumenten gebruiken waarvoor elektrische stroom nodig was, vervingen swingritmiek door rockbeats en werden daarmee opeens aantrekkelijk voor een grote schare liefhebbers van 'de betere popmuziek'.

De marktleiders waren allen voormalige sidemen van Miles. John McLaughlin richtte het Mahavishnu Orchestra op. Joe Zawinul en Wayne Shorter begonnen met Weather Report. En Chick Corea kwam met een band die hij Return to Forever noemde. Allemaal hadden ze veel commercieel succes. Andere overeenkomst: de bands wisselden nogal eens van samenstelling.

Bij het Mahavishnu Orchestra was de eerste bezetting de beste, maar bij Weather Report en Return to Forever duurde het even voordat de perfecte chemie was gevonden. Maar het was ook weer zo voorbij, tot verdriet van de fans, die bleven dromen van een reünie.

Bij het Mahavishnu Orchestra en bij Weather Report zal dat er om uiteenlopende redenen niet van komen. Blijft over Return to Forever, dat in de jaren zeventig drie platen maakte met Corea op toetsen, Stanley Clarke op bas, Al Di Meola op gitaar en Lenny White op drums - met voorsprong de beste bezetting van de band. Het hoogtepunt was de geweldige elpee Romantic warrior (1976), die goud werd en de groep een miljoenendeal met CBS opleverde. Maar op de hoogtepunt van hun populariteit besloot Corea zonder Di Meola en White verder te gaan. Reden, hoewel nooit officieel door Corea toegegeven: de gitarist en de drummer waren geen lid van de Scientology Kerk; Clarke wel.

Vervolgens bleef het een kwart eeuw stil rond de groep, op een zeer kortstondige hereniging in 1983 na, die niet bracht wat ervan was verwacht. Dat was jammer, want Return to Forever was één van de opwindendste groepen in het genre, die op een geloofwaardige manier absurde virtuositeit kon omzetten in aanstekelijke muziek, wat vooral te danken was aan de kwaliteit van de zonnige stukken die (met name) Corea voor de band schreef.

Groot was dan ook de opwinding toen Corea en de zijnen in 2008 een uitgebreide reünietoernee aankondigden, met in totaal 55 concerten in Amerika, Canada en Europa, met op 18 juli 2008 een optreden op het Montreux Jazz Festival.

Van dat vlammende optreden zijn video-opnamen gemaakt, die nu op het eigen label van het festival, Montreux Sounds, op cd en dvd zijn uitgebracht, aangevuld met live-opnamen uit Florida, waaronder een sterke uitvoering van Duel of the jester and the tyrant, één van de prijsstukken op Romantic warrior.

Return to Forever returns - live at Montreux 2008 is een schitterende registratie geworden. Corea, Clarke, Di Meola en White zijn in de afgelopen decennia alleen maar betere musici geworden, waardoor het potentieel dat in 1976 in de studio werd vastgelegd in 2008 tot volledige ontwikkeling en ontbranding komt.

Hymn of the seventh galaxy, Vulcan worlds, No mystery, The romantic warrior - alle liveversies overtreffen de studioversies ruimschoots. Wat blijft, is de ergernis over Di Meola's soms richtingloze vingeracrobatiek (hij speelt nog steeds dezelfde loopjes als in 1976), waardoor je met terugwerkende kracht blijft betreuren dat gitarist Bill Connors ooit de band verliet.

Maar er staat veel fraais tegenover. Voor de liefhebber is het in elk geval een verplichte aanschaf. (ERIK VOERMANS)
(Montreux Sounds/Eagle Vision)

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden