Pop: Ray Davies - See my friends **

Voor zo'n invloedrijke band waren er tot nu toe eigenlijk belachelijk weinig tribute-platen opgedragen aan The Kinks. En al klinkt Kinky boots (2002) met covers door 'home-grown Japanese artists', eh, intrigerend en was This is where I belong (2001) best aardig, de echt grote namen lieten het tot nu toe afweten.

Daar brengt het nieuwe duettenalbum van Ray Davies zelve verandering in. Jammer alleen dat See my friends een bijzonder wisselvallig sterrenratjetoe is geworden.

De twee hoogtepunten onder de veertien tracks zijn tegelijkertijd tegenpolen: Jackson Browne's akoestische versie van Waterloo sunset klinkt ingetogen en respectvol, terwijl Mumford & Sons met hun medley van Days en This time tomorrow juist het avontuurlijkste en eigenzinnige arrangement leveren. Voeg daar de duetten met Amy McDonald, Alex Chilton en misschien nog Lucinda Williams bij, en je hebt een prettige EP in handen.

Maar, hoe goed bedoeld ook, de stem van Bruce Springsteen dendert als een kudde buffels over het bitterzoete Better things heen. Metallica speelt You really got me going als een slecht ingespeelde kroegband. En voor het gladde stadiongedrocht dat Jon Bon Jovi en Ritchie Sambora maken van Celluloid heroes, zouden ze eigenlijk gearresteerd moeten worden. (DIRKJAN ARENSMAN)
(Universal)

www.seemyfriends.co.uk
myspace.com/raydavies

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden