Pop: R. Rousseau - Chansons d'amour ****

Met zijn nieuwe cd Chansons d'amour maakt gambist Ralph Meulenbroeks (hij heeft tegenwoordig de artiestennaam Ralph Rousseau aangenomen) een lange neus naar alle puristen en historisch geïnformeerde scherpslijpers van de oude muziek.

Want op zijn nieuwe plaat combineert hij doodgemoedereerd stukken van achttiende-eeuwse componisten als Marin Marais en Antoine Forqueray met instrumentale versies van bekende Franse chansons uit de twintigste eeuw. Liederen die we allemaal kunnen meeneurieën: het schitterende Cent mille chansons, waarmee Frida Boccara ooit het Songfestival won; La montagne van Jean Ferrat, in Nederland vooral bekend als het door Wim Sonneveld gezongen Het dorp; en, heel brutaal, Ne me quitte pas van Jacques Brel.

'Zingen' is wat alle stukken voor Rousseau met elkaar verbindt, en daarin heeft hij groot gelijk, al volhardt hij op Chansons d'amour in een strikt, en zeer verantwoord non-vibrato spel, wat soms enige bevreemding oproept. Begeleid door het Matangi Strijkkwartet en bassist Hein van de Geyn, klinken alle stukken niettemin gloedvol en prachtig, in fraaie arrangementen van Rik Elings. Rousseaus streven de viola da gamba bij een groter publiek bekend te maken, krijgt met deze cd op overtuigende wijze gestalte. (ERIK VOERMANS)
(Challenge)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden