Review

Pop: Nouvelle Vague - 3 (PIAS) ***

Letterlijk betekenen nouvelle vague, new wave en bossa nova exact hetzelfde. Een fantastische grap dus, toen de Franse groep Nouvelle Vague in 2005 een album uitbracht waarop zware new wavesongs uit de jaren tachtig een luchtig bossa nova-arrangement gekregen hadden. Nummers van notoire zwartkijkers als Joy Division en The Cure kregen ineens een heel andere lading.

Marc Collin en Olivier Libaux, de mannen achter Nouvelle Vague, krijgen er maar niet genoeg van. Dit is alweer het derde album van de groep uit Parijs. Je zou denken dat de grap er inmiddels wel af is, maar ook deze collectie new wavecovers werkt.

Er is wel wat veranderd aan het concept. Songs van bijvoorbeeld Depeche Mode, Soft Cell en Echo and the Bunnymen krijgen dit keer geen bossabewerking, maar een uitvoering die neigt naar folk en county. Het effect is net zo grappig en vervreemdend.

De songs worden als altijd bij Nouvelle Vague gezongen door echte Franse zuchtmeisjes. Heel leuk om zo'n meiske Depeche Mode's Master and servant te horen kirren (een song over SM), maar soms weten ze echt te ontroeren. Wat Nadeah Mirand maakt van So lonely van The Police is bijvoorbeeld heel mooi. Was het in de oorspronkelijk versie toch vooral een feestnummer, dit keer gaat het werkelijk over eenzaamheid.

Ook heel bijzonder: het tot een echt chanson verbouwde God save the queen van punkgroep The Sex Pistols. (JERRY GOOSSENS)

www.myspace.com/nouvellevague

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden