Review

Pop: Mark Knopfler - Get lucky***

Halverwege Get lucky zwellen herfstige strijkers aan die klinken alsof je een soundtrack uit de jaren vijftig hebt opgezet. Een akoestische gitaar zet een folkwalsje in, en dan begint Mark Knopfler te zingen. Een haast fluisterend slaapliedje, waarin hij John Monteleone aan het woord laat, een gitaarbouwer in zijn werkplaats. Een tekst over beitels die roepen, zaagsel op de grond en regen tegen de ramen... Sympathiek. Zeker. Maar probeer er ondertussen maar eens níet bij weg te dutten.

Monteleone is niet het sterkste nummer op Knopflers achtste soloalbum, maar in veel opzichten vat het dit kleine uur muziek wel perfect samen. De oude frontman van Dire Straits vermengt de Keltische klanken van zijn Schotse jeugd met invloeden van country, blues en rock tot een degelijke eenheid.

De muzikanten (van zijn oude kompanen Guy Fletcher op keyboards, drummer Danny Cummings tot Michael McGoldrick op 'flute and whistle') zijn dik in orde. En ook op de weemoedige teksten over vrachtwagenchauffeurs in de buurt van Glasgow of een oom die de dood vond als doedelzakspeler in het leger is niets aan te merken. Get lucky is kortom het product van een absolute vakman, die weinig meer te bewijzen heeft. Knap, kundig en saai. (DIRK-JAN ARENDSMAN)
(Vertigo/Universal)

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden