Review

Pop: Manic Street Preachers - Journal for plague lovers ***

Ook van dit album zullen de Manic Street Preachers weer een kwart van de royalty's overmaken op de bankrekening van Richey Edwards. Dat de gitarist en zanger vorig jaar officieel dood werd verklaard, verandert niets aan die al sinds 1995 bestaande traditie. In Februari van dat jaar verdween hij spoorloos.

Wat er precies met hem gebeurde is een van de grootste raadselen van de popmuziek, maar zelfmoord lijkt de meest waarschijnlijke optie, want Edwards was een, zacht uitgedrukt, getroubleerde geest.

De overige drie Manic Street Preachers hebben zijn nagedachtenis altijd levend gehouden, maar deden dat nooit zo sterk als op Journal for plague lovers, hun twaalfde album. Alle songs op de plaat zijn gebaseerd op door Richie Edwards nagelaten teksten.

Het album sluit na al die jaren naadloos aan op het in in 1994 verschenen The holy bible, de laatste plaat met Edwards. Om dat duidelijk te maken is ook weer dezelfde kunstenaar als toen, Jenny Saville, aangetrokken voor het hoesontwerp. En waar de 'Manics' de laatste jaren muzikaal steeds veelzijdiger werden, klinkt op Journal for plague lovers weer de stevige punkrock uit hun begintijd.

Emotioneel en gedreven is die muziek zeker, maar helaas ook wel erg eenvormig en soms ronduit lomp. De paar ballads die op de plaat staan zijn echte rustpunten. (PETER VAN BRUMMELEN)
(Columbia)

www.myspace.com/manics
www.manicstreetpreachers.com

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden