Review

Pop: Male Bonding - Nothing hurts ****

precisie en verfijning. Of het nu Villagers is, Beach House of Animal Collective, allemaal danken ze hun succes aan meerstemmige vocalen, mathematisch gecomponeerde songs en fijnzinnige arrangementen.

Hoe fraai en op momenten zelfs adembenemend die moderne barokpop ook moge zijn, het dringt twee belangrijke componenten in de rock-'n-roll naar de achtergrond: energie en directheid. En laten dát nu de eigenschappen zijn die van Nothing hurts, het debuut van de Britse band met de malle naam Male Bonding, zo'n enthousiasmerend album maken. Het drietal valt op het openingsnummer, Year's not long, galopperend met de deur in huis: een verdubbelde vierkwartsmaat bepaalt het tempo, een even opzwepende als rammelende gitaarriff het geluid. Punkpop, maar dan wel een variant die knipoogt naar schurende jarentachtig/negentigbands als Dinosaur Jr., Guided By Voices en Nirvana.

Ondanks de onstuimigheid van de liedjes - veertien stuks in nog geen half uur - hebben ze een dromerige kwaliteit, niet in het minst door de ijle, naar achter gemixte zang van John Arthur Webb. Gruizige, met fuzz doordrenkte, lofi-liedjes om op een zomeravond weemoedig dronken bij te worden. (JERRY GOOSSENS)
(SUBPOP)

myspace.com/malebonding

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden