Pop: LCD Soundsystem - This is happening ****

Zoals bij horrorfilms het schrikmoment verhevigd wordt door de in graniet gebeitelde wetenschap dát het schrikmoment vroeg of laat zal komen, zo zit je bij het eerste nummer op het nieuwe, derde album van LCD Soundsystem te wachten op het onvermijdelijke moment waarop de beat invalt.

Het duurt ruim drie minuten - de ideale lengte voor een klassieke popsong - die door de band gevuld worden met een percussief, Vampire Weekendachtig wijsje, opgetrokken rond twee lomp aangeslagen synth-noten. Als na 185 lange seconden de drummer eindelijk een flegmatiek ritme zet, is het eerste hoogtepunt van This is happening een feit.

Dance yrself clean, zoals het nummer heet, valt verder op door de gedurfde dynamiek die het tijdens het mixproces heeft meegekregen: de eerste minuten zijn zo zacht opgenomen dat je de volumeknop zonder nadenken een zwieper geeft, waardoor de naald in het rood slaat zodra de extra hard ingemixte synthpartij uit de luidsprekers knalt.

Dance yrself clean is een signatuursong, een nummer dat direct duidelijk maakt waarin LCD Soundsystemspil James Murphy zich van zijn generatiegenoten onderscheidt. Murphy - niet alleen als bandleider actief, maar ook als dj, producer en platenbaas - is één van de weinige rockmuzikanten die weten hoe je een groove moet opbouwen en voor wie de (re)mix geen geheimen heeft.

Het zijn die kwaliteiten die de platen en vooral de optredens van de band zo uitzonderlijk maken. Overigens moet de term rock in deze context met een slag om de arm gehanteerd worden, want hoewel de gitaar ook op dit LCD-album weer een prominente plek inneemt, ligt de focus van de band meer op ritme en textuur dan op riffs en songs.

Murphy heeft aangekondigd dat dit zijn laatste plaat is die onder de naam LCD Soundsystem verschijnt. En hoewel hij die opmerking inmiddels van de nodige mitsen en maren heeft voorzien, is op This is happening hoorbaar waar die gedachte uit voortvloeit. Was het titelloze debuut een even verrassende als rauwe laboratoriumplaat, bij nummer drie weet de luisteraar wat hij kan verwachten en heeft Murphy zijn goeddeels zélf ingespeelde groepsgeluid tot in de details geperfectioneerd. LCD is áf, lijkt de boodschap, en Murphy wil wellicht niet het risico lopen voorspelbaar te worden.

Waarmee niet gezegd is dat This is happening een slechte plaat is. Integendeel. Het album komt na die eerder genoemde langzame start op gang als een goed gesmeerde, perfect afgestelde scheepsmotor: stomend, stampend, sissend. Volle kracht vooruit of op half tempo, maar altijd met een verraderlijke vanzelfsprekendheid. Alsof het Murphy allemaal aan komt waaien en hij er geen enkele moeite voor hoeft te doen.

''You wanted a hit?'' vraagt Murphy retorisch op het gelijknamige nummer, en geeft meteen het antwoord maar: ''Maybe we don't do hits.''

Drunk girls, een aanstekelijk, staccato gespeeld new wave-deuntje, is het enige nummer op de plaat dat bij benadering aan die kwalificatie zou kunnen voldoen, zowel in directheid als lengte. Het gros van de songs op This is happening klokt boven de zes minuten, met uitschieters die richting de tien minuten gaan. Daar worden ze bij de radio nog altijd niet blij van.

Luisteraars met een wat langere attentieboog kunnen zich verliezen in breed uitgesponnen, maar geen moment vervelende tracks als One touch, dat knetterende acid mixt met aan Bowie in zijn Berlijnse periode refererende zang, en na ruim zes bedwelmende minuten langzaam eindigt in pruttelende, bubbelende geluidjes. Bowie is nog nadrukkelijker aanwezig op All I want: de jankende, doordrenzende gitaar moet beluisterd worden als een diepe buiging voor Robert Fripp, de King Crimsongitarist die zijn stempel op Bowies Heroes drukte.

I can change is een kabbelende electroballad, die knipoogt naar Gary Numan en andere jaren tachtig-pioniers; niet in het minst vanwege de dik aangezette, bombastische synthaccenten die het verder zo geserreerde nummer opluisteren.

This is happening eindigt met een bijna tien minuten durend, verslavend funknummer dat de Talking Heads, ook al een vast referentiepunt in het werk van LCD Soundsystem, op hun best in herinnering roept.

Nee, Murphy maakt geen geheim van zijn inspiratiebronnen, maar hij weet al die invloeden, analoog en digitaal, op dit derde album opnieuw tot een organisch geheel te smeden met de hartenklop van het leven zelf. (DFA/EMI)
(JERRY GOOSSENS)

lcdsoundsystem.com
myspace.com/lcdsoundsystem

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden